18.1.21

Ένοχοι οι Λαγός και Μίχος για την επίθεση στο Συνεργείο

 


 

Σχόλιο από το Antinazi Zone

 

Την Δευτέρα 18 Ιανουαρίου πήρε τέλος η δίκη για την επίθεση της Χρυσής Αυγής στον ΕΚΧ Συνεργείο στην Ηλιούπολη.

Στις 10 Ιουλίου του 2013 τάγμα εφόδου της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», αποτελούμενο από περίπου 50 δικάβαλες μηχανές από το Πέραμα, την Νίκαια και τον Πειραιά, πραγματοποίησε καταδρομική επίθεση στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο «Συνεργείο», καταστρέφοντας υλική υποδομή και χτυπώντας όσους βρέθηκαν μπροστά τους.

Επικεφαλής της μηχανοκίνητης πορείας ήταν οι τότε Βουλευτές της Χρυσής Αυγής Λαγός και Μίχος, όπου πρωτόδικα καταδικάστηκαν ως ηθικοί αυτουργοί σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες. 

14.1.21

Αντιφασιστική διαδικτυακή Συνέλευση:Το Αντιφασιστικό κίνημα μετά την καταδίκη της ΧΑ

 



Αντιφασιστική συνέλευση
Το αντιφασιστικό κίνημα μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής
ΤΡΙΤΗ 19 ΓΕΝΑΡΗ – ώρες 6.30μμ ως 9μμ

Καλούμε αντιφασιστικές συλλογικότητες αλλά και ανέντακτους ανέντακτες αγωνιστές και αγωνίστριες σε μια διαδικτυακή ανταλλαγή απόψεων για το παρόν και το μέλλον του αντιφασιστικού κινήματος μετά την ιστορική νίκη της καταδίκης της Χρυσής Αυγής.
Οι άξονες με τους οποίους θα καταπιαστούμε στην συνέλευση προτείνουμε να είναι οι εξής:
1. Πως φτάσαμε στην καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Η συμβολή της καμπάνιας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΙ-ΟΙ ΝΑΖΙ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ
2. Τι σημαίνει πρακτικά ότι ο αγώνας κατά του φασισμού δεν τελείωσε στο Εφετείο αλλά συνεχίζεται.
3. Οι διεργασίες στην ακροδεξιά 
4. Ιδέες και προτάσεις για επόμενες δράσεις καμπάνιας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΙ και Αντιφασιστικού Συντονισμού Αθήνας-Πειραιά
5. Η κινητοποίηση με αφορμή τα Ίμια
Η διαδικασία θα γίνει μέσω της πλατφόρμας zoom. Όσοι και όσες θέλουν να την παρακολουθήσουν θα πρέπει να στείλουν μήνυμα στην σελίδα της καμπάνιας στο φβ για να τους δοθούν οι κωδικοί. Επίσης θα πρέπει να έχουν ανοικτή κάμερα και το ονοματεπώνυμό τους στην διάρκεια της συζήτησης.
Καμπάνια ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΙ – ΟΙ ΝΑΖΙ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ
Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας-Πειραιά

12.1.21

Η Yπόθεση «Συνεργείο»



Άρθρο του Παναγιώτη Δριμυλή για την εκδίκαση της επίθεσης στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο «Συνεργείο».


Την Τρίτη 12 Ιανουαρίου αναμένεται να πάρει τέλος μια δικαστική περιπέτεια επτάμιση ετών. Συνοπτικά, τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά. Τον Ιούλιο του 2013 τάγμα εφόδου της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», αποτελούμενο από περίπου 50 δικάβαλες μηχανές, πραγματοποίησε καταδρομική επίθεση στον τότε Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο «Συνεργείο», καταστρέφοντας υλική υποδομή και χτυπώντας όσους βρέθηκαν μπροστά τους. Επικεφαλής της μηχανοκίνητης πορείας ήταν οι βουλευτές της Λαγός και Μίχος, όπου πρωτόδικα καταδικάστηκαν ως ηθικοί αυτουργοί σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Στον Β’ βαθμό, που εκδικάζεται τώρα η υπόθεση, η εισαγγελέας ήδη έχει προτείνει την ενοχή του Λαγού για ηθική αυτουργία και ως συνεργό τον Μίχο. 

Λίγα Λόγια Για Τις Ποινές


Σε περίπτωση που το δικαστήριο αποφασίσει ότι οι δύο βουλευτές είναι ένοχοι, προβλέπεται ολιγόμηνη ποινή, καθώς έχουμε να κάνουμε με πλημμελήματα και δεδομένου του -σχεδόν πάντα- επιεικέστερου Β’ βαθμού. Εδώ, χρειάζεται να προλάβουμε τυχόν κρίσεις που εμφανίζονται συνήθως μετά τις αποφάσεις δικαστηρίων, που μιλούν για ποινές «χάδι» κλπ. Είναι εύκολο να αναλογιστεί ο καθένας ότι πρόκειται για δικαστήριο πλημμελημάτων, και πως αυτές οι ποινές δίνονται σε όλους. Εύλογα εδώ μπαίνει το ερώτημα, γιατί τόσος κόπος και χρόνος για ένα τέτοιο δικαστήριο από τη στιγμή που δεν προβλέπονται βαριές ποινές.


Η Σημασία Της Υπόθεσης


Η υπόθεση «Συνεργείο» είναι ανάμεσα στις υποθέσεις που εξετάστηκαν στο δικαστήριο που έκρινε πρωτόδικα τη Χρυσή Αυγή σαν εγκληματική οργάνωση. Δικαστήριο που μπορεί να δώσει μεγαλύτερες ποινές, όπως και έγινε. Ο Μίχος είναι κρατούμενος και η τύχη του Λαγού είναι ακόμα στις διαδικασίες, ώστε να αρθεί η ασυλία που έχει ως ευρωβουλευτής και να οδηγηθεί κι αυτός στις ελληνικές φυλακές. Σαν υπόθεση κρίνεται εξαιρετικά σημαντική λόγω της πληθώρας των αποδεικτικών στοιχείων που εμπεριέχονται στη δικογραφία, όπως φωτογραφίες, βίντεο, sms του Λαγού, μαρτυρικές καταθέσεις και η απόφαση ενοχής τους στο δικαστήριο Πλημμελημάτων, οι οποίες στο σύνολο τους επηρρεάζουν πολλαπλασιαστικά στο δικαστήριο για την εγκληματική οργάνωση. Επί της ουσίας η απόφαση για το Συνεργείο, ανοίγει την αυλαία για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής σαν εγκληματική οργάνωση και στο Εφετείο, έστω κι αν ακόμα δεν έχει στεγνώσει το μελάνι της πρωτόδικης απόφασης.


Παρακαταθήκη Για Το Μέλλον


Στην Ηλιούπολη όπως σε δεκάδες πόλεις και χωριά της Ελλάδας συγκροτήθηκε, από την είσοδο της Χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο και μετά, ισχυρός αντιναζιστικός πόλος, πολυτασικός και πολύπλευρος, με πλήθος παρεμβάσεων, ομιλιών και άλλων δραστηριοτήτων. Μπορεί η δικαστική εμπλοκή να αφορούσε τους ελάχιστους που πήραν μέρος, η νίκη ή η δικαίωση, όσο μπορεί να αποδοθεί μέσα από μια δικαστική απόφαση, αφορά τους εκατοντάδες που κινητοποιήθηκαν και ύψωσαν το ανάστημα τους απέναντι στη νεοναζιστική οργάνωση.

Αυτή η περιπέτεια, όπως δείχνουν τα πρόσφατα γεγονότα στην Αμερική, δεν είναι απλά μια στιγμή της ιστορίας που τελείωσε. Το «φίδι» εμφανίζεται πάλι, ξανά και ξανά στην ιστορία, εξελίσσεται, βρίσκει άλλους δρόμους, αλλάζει όνομα και εμφάνιση, όμως πάντα με την ίδια ουσία, την φυσική εξόντωση του διαφορετικού, την φυσική εξόντωση ενός υποτιθέμενου εχθρού.

Ήδη οι φωνές είναι υπαρκτές, με άλλο αφήγημα. Της μόδας είναι να είσαι πολέμιος του μαύρου και του κόκκινου φασισμού.

Ας κρατήσουμε την παρακαταθήκη της υπόθεσης Συνεργείο, όχι μόνο το δικαστικό μέρος αλλά κυρίως το αγωνιστικό αντιφασιστικό πρόταγμα, ας είμαστε έτοιμοι για την επόμενη φορά.


Πηγη:ilioupolinews.gr

Ο Μάθιου Χάιμπακ και το κίνημα Τραμπ στην Ελλάδα




Η επιχείρηση κατάληψης του Καπιτωλίου και οι σκοτεινοί δίαυλοι με την ελληνική Ακροδεξιά ● Ο κομβικός ρόλος του Αμερικανού φίλου της Χρυσής Αυγής, Μάθιου Χάιμπακ.

Οπως συμβαίνει συνήθως, η έφοδος των οργανωμένων οπαδών του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ στο κτίριο του Καπιτωλίου την περασμένη Τετάρτη μεταφέρθηκε αμέσως στα καθ’ ημάς ως επιχείρημα στον εσωτερικό κομματικό ανταγωνισμό. Προηγήθηκε ο Ανδρέας Λοβέρδος με ένα χαρακτηριστικό tweet («Η μάστιγα των “αγανακτισμένων” χτύπησε και στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ. Η υπερατλαντική εκδοχή όσων βιώσαμε στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία»), ακολούθησε ο Γιάννης Πρετεντέρης που σύγκρινε τον Ντόναλντ Τραμπ με τον Αλέξη Τσίπρα και πήραν σειρά και άλλοι ομόφρονες σχολιαστές.


Βέβαια ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός που δεν κρύβει την αγάπη του προς τον Τραμπ δεν είναι άλλος από τον Γιώργο Καρατζαφέρη, ο οποίος το 2016 διαλαλούσε το αίσθημά του: «Για εμένα είναι η ελπίδα, η προσδοκία, η ευχή, μακάρι, πολύ μακάρι, χαίρομαι που βαδίζει πάνω στα οράματα που είχαμε χτίσει με τον Φάρατζ στο Ευρωκοινοβούλιο το 2004, ακριβώς επάνω σε αυτά τα χνάρια. Είναι εθνοκεντρικός, είναι εναντίον της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή ακριβώς εκεί που κινούμεθα εμείς, αυτό που πιστεύουμε εμείς, το όραμά μας.



Μακάρι να υπάρξει και μεταλαμπάδευση στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτή τη στιγμή δημιουργείται ένα ωραίο τετράγωνο, Πούτιν, Μεγάλη Βρετανία, ενδεχομένως αύριο και η Γαλλία. Η Ελλάδα αν μπορέσει να το πιάσει αυτό και εξαρτάται από τους πολίτες, ότι χρειάζεται ένας Τραμπ εδώ, δεν μπορούμε να βάλουμε τους αντίθετους του Τραμπ, δηλαδή τους νεοφιλελεύθερους, δεν μπορούμε να βάλουμε τους Αριστερούς, εδώ θέλουμε κάποιους εθνοκεντρικούς τύπους που να ταυτίζονται με τη νέα πολιτική που ροδίζει σήμερα σε όλο τον κόσμο».




Πάντως ο Καρατζαφέρης δεν είχε αρκεστεί στους ύμνους. Είχε προχωρήσει και στην «αποκάλυψη» ότι ο Τραμπ έχει ελληνικές ρίζες, εφόσον ο παππούς του υποτίθεται ότι ήταν ο Ελληνοκύπριος Δανιήλ Τράμπας που μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να δουλέψει μεταλλωρύχος! Πρωταπριλιά όλο τον χρόνο είχε ο πρώην συγκυβερνήτης με ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. το 2011.

Και όπως θα περίμενε κανείς, εκείνοι οι Ελληνες πολιτικοί που ταυτίστηκαν στη συνέχεια με τον Τραμπ δεν ήταν άλλοι παρά οι μαθητές του κ. Καρατζαφέρη, οι πρώην βουλευτές του ΛΑΟΣ που βρίσκονται τώρα σε άλλα κόμματα. Πρώτος πρώτος ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο οποίος με τον πιο επίσημο τρόπο από το βήμα της Βουλής υποστήριζε πριν από δύο μήνες ότι ο Μπάιντεν επιχείρησε «καλποθηρία» για να κερδίσει τις εκλογές: «Τώρα χαροπαλεύει με καλποθηρία να κερδίσει ο Μπάιντεν στις εκλογές. Διότι είναι καλποθηρία και έχει αποδειχθεί. Ποιος; Ο άνθρωπος των Antifa, της παράνομης μετανάστευσης, της τρομολαγνείας, της πράσινης ανάπτυξης και παραμύθια της Χαλιμάς» (5.11.2020).

Από κοντά και ο Μάκης Βορίδης, ο οποίος ήταν ο πρώτος που χαιρέτισε με άρθρο του την απόφαση του Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ («Καθημερινή», 5.3.2018). Η πρόδηλη σκοπιμότητα να θολώσει το αντισημιτικό του παρελθόν ο παλιός συνεργάτης του Καρατζαφέρη δεν δικαιολογούσε βέβαια την προκλητική του ταύτιση με την καιροσκοπική αυτή απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ.

Και βέβαια στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο άλλος μαθητής των Πλεύρη-Καρατζαφέρη, ο Αδωνις Γεωργιάδης, με τις γνωστές του δηλώσεις ότι θα ψήφιζε «με τα δυο του χέρια» Τραμπ. Βέβαια στη συνέχεια ο διαρκώς αυτοδιαψευδόμενος αντιπρόεδρος της Ν.Δ. είχε υποστηρίξει ότι δεν το εννοούσε και ότι εκφραζόταν με αυτόν τον τρόπο επειδή βρισκόταν σε χιουμοριστική εκπομπή, αλλά αυτά δεν τα πιστεύει ούτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Βεβαίως θαυμαστής του Τραμπ υπήρξε και ο Πάνος Καμμένος, αλλά τώρα πια έχει βρεθεί εκτός πολιτικής αντιπαράθεσης.

«Αγανακτισμένοι» ή «Μακεδονομάχοι»;

Ενδιαφέρον έχει και το επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι όψιμοι αντίπαλοι του Τραμπ, ότι δηλαδή η επίθεση στο Καπιτώλιο των οπαδών του Τραμπ έχει ομοιότητες με το κίνημα των «αγανακτισμένων» στις πλατείες των μεγάλων ελληνικών πόλεων και ιδιαίτερα στην πλατεία Συντάγματος.

Μόνο που οι εικόνες που είδαμε όλοι την Τετάρτη στις απευθείας τηλεοπτικές συνδέσεις με την Ουάσινγκτον θύμιζαν πολύ κάποιες εντελώς διαφορετικές κινητοποιήσεις στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Ηταν οι σκηνές των «Μακεδονομάχων» που με την ανοιχτή υπόθαλψη από τη Ν.Δ. και με την οργανωμένη συμμετοχή της Ακροδεξιάς επιχείρησαν να εισέλθουν στο δικό μας «Καπιτώλιο», τη Βουλή, με στόχο να ανατρέψουν την κυβέρνηση Τσίπρα. Είναι καταγραμμένες όλες αυτές οι σκηνές με τον Ιωάννη Λαγό να βρίσκεται στα σκαλιά της Βουλής και τον Κασιδιάρη να προσέρχεται επικεφαλής της φάλαγγας των ναζιστών. Εξάλλου η «Εφ.Συν.» έχει αποκαλύψει με ντοκουμέντα την απέχθεια της Χρυσής Αυγής για το κίνημα των πλατειών. Δεν χρειάζεται να επανέλθουμε.

Η αλήθεια όμως είναι ότι το κίνημα των οπαδών του Τραμπ έχει πράγματι άμεση σχέση με την ελληνική πολιτική σκηνή, μόνο που η διασύνδεση αυτή («The Greek Connection») δεν βρίσκεται εκεί που την αναζητούν οι κυβερνητικοί αναλυτές.

Το πρόσωπο που βρίσκεται πίσω από αυτή τη σχέση είναι ο Μάθιου Χάιμπακ. Η επίσκεψή του στην Ελλάδα αποκαλύφτηκε με ρεπορτάζ του Αλέξανδρου Κόντη («Ο… τραμπούκος του Τραμπ στη Χρυσή Αυγή», εφ. «Real News», 11.3.2016). Ο 30χρονος Χάιμπακ (Matthew Heimbach) είναι ο ιδρυτής της ρατσιστικής οργάνωσης Traditionalist Youth Network (TYN) και η γρήγορη ανάδειξή του στον χώρο της αμερικανικής Ακροδεξιάς επέτρεψε στους οπαδούς του να θεωρούν ότι μπορεί να εξελιχθεί σε διάδοχο του Ντέιβιντ Ντιουκ, του διαβόητου ηγέτη της Κου Κλουξ Κλαν.

Από την Αθήνα στο Σάρλοτσβιλ

Προτού περιγράψουμε τη δράση του Χάιμπακ και τη σχέση του με την Ελλάδα, σημειώνουμε ότι ορισμένοι οπαδοί του Τραμπ, σοκαρισμένοι κι οι ίδιοι από τις σκηνές στο Καπιτώλιο, προσπάθησαν να αποδώσουν τη βία και την εισβολή στους… αντιφασίστες.



Μάλιστα ο τηλε-ευαγγελιστής πάστορας Μαρκ Μπερνς πρόλαβε και ανέβασε στον λογαριασμό του στο Twitter φωτογραφία του Χάιμπακ μέσα στο Καπιτώλιο, προκειμένου να αποδείξει του λόγου το αληθές. Βέβαια τον πήραν χαμπάρι και υποχρεώθηκε να κατεβάσει την ανάρτηση, αλλά επιμένει στη θεωρία ότι οι εισβολείς δεν ήταν οπαδοί αλλά πολέμιοι του Τραμπ. Και ο πάστορας δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Το περιοδικό «Τάιμ» τον παρουσίασε ως βασικό υποστηρικτή του απερχόμενου προέδρου χαρακτηρίζοντάς τον «κορυφαίο πάστορα του Τραμπ» (22.12.2016).



Εστω και έτσι όμως διαθέτουμε -από τα μέσα- την τεκμηρίωση ότι ο Χάιμπακ πρωταγωνίστησε στην έφοδο και πόζαρε στο εσωτερικό του κτιρίου με τους «συναγωνιστές» του.

Η ιστορία του Χάιμπακ είναι εξαιρετικά διαφωτιστική για τον τρόπο που συγκροτήθηκε το κίνημα των λευκών υποστηρικτών του Τραμπ. Ξεκίνησε ως απλό μέλος της περιφρούρησης στις συγκεντρώσεις του Τραμπ κατά την προεκλογική εκστρατεία του 2016 και έγινε γνωστός από την τραμπούκικη επίθεσή του σε μια γυναίκα η οποία ανήκε σε ομάδα Αφροαμερικανών που διαμαρτύρονταν για τα ρατσιστικά συνθήματα του υποψήφιου προέδρου.

Η παρουσία του στην Αθήνα και στα γραφεία της Χρυσής Αυγής εκείνη την περίοδο ασφαλώς ξενίζει και μάλιστα μετά την αποκάλυψή της η ηγεσία της ναζιστικής οργάνωσης επιχείρησε να μειώσει τη σημασία της. Μετά τη δημοσιοποίηση της επαφής του Χάιμπακ με τον Μιχαλολιάκο και το ζεύγος Χρήστου Παππά και Ειρήνης Δημοπούλου (Παππά) η Χρυσή Αυγή υποστήριξε ότι πρόκειται απλώς για έναν καλό χριστιανό: «Ο Μάθιου Χάιμπακ που η “Real News” παρουσιάζει ως έναν… ρατσιστή τραμπούκο του Τραμπ είναι ένας υπερδραστήριος εθνικιστής στην Αμερική που μάχεται για την Πατρίδα και την φυλή του. Εχει υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό και είναι συνεπής οικογενειάρχης […] και, όπως έγραψε, η Χρυσή Αυγή παραμένει η πρώτη γραμμή άμυνας των ελληνικών παραδόσεων και των αξιών του ορθόδοξου έθνους» (Χρυσή Αυγή, «Νέα συκοφαντική επίθεση από τη “Real News”: Ο αμερικάνος εθνικιστής που έγινε… τραμπούκος του Τραμπ!», 12.3.2016).

Εναν χρόνο αργότερα όμως το δημοσιογραφικό όργανο της Χρυσής Αυγής «Εμπρός» -που βέβαια τώρα πια έχει κλείσει, όπως και η εφημερίδα «Χρυσή Αυγή»- φιλοξενούσε εκτενή συνέντευξη του Χάιμπακ, με πρωτοσέλιδο τίτλο έναν στίχο από το ναζιστικό εμβατήριο «Ψηλά οι σημαίες» και τίτλο στη συνέντευξη «Ο αμερικανικός Νότος αντιστέκεται ακόμη». Τη συνέντευξη έχει πάρει η Ειρήνη Δημοπούλου, σύζυγος του «υπαρχηγού» Χρήστου Παππά και διευθύντρια της ναζιστικής εφημερίδας, η οποία μάλιστα ποζάρει σε φωτογραφία αγκαλιά με τον Αμερικανό νεοναζί.

Ο Χάιμπακ αποκαλύπτει κάποια συγκέντρωση που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί λίγες μέρες αργότερα: «Η συγκέντρωση στη Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια αποτελεί διαμαρτυρία για τη μετονομασία του πάρκου Ρόμπερτ Ε. Λη και την αφαίρεση αρκετών μνημείων της Συνομοσπονδίας από την πόλη. Κάτω από την σημαία “Ενώστε τη Δεξιά”, πολλές οργανώσεις στέκονται ενωμένες στον εθνικιστικό σκοπό. Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη εθνικιστική συγκέντρωση στην Αμερική τα τελευταία 15 χρόνια».

Ο Χάιμπακ εξηγεί μέσω Χρυσής Αυγής τον στόχο των νεοναζί στις ΗΠΑ: «Επί μακρόν, οι εθνικιστές στην Αμερική ήσαν χωρισμένοι σε διάφορες ομάδες. Ενας από τους στόχους και τα κίνητρά μας για αυτήν τη συγκέντρωση είναι ένα σάλπισμα προς όλες τις εθνικιστικές ομάδες να έρθουν στο όνομα των προγόνων μας και της κοινής μας ταυτότητας. Θέλουμε να εργαστούμε για να ενσταλάξουμε στους Νοτίους μια δυνατή αίσθηση της ταυτότητάς τους ώστε να εξακολουθήσουν τον αγώνα για να προστατεύσουμε τα μνημεία μας, τις σημαίες μας, αλλά επίσης να πολεμήσουμε για το μέλλον των παιδιών μας». Το ρατσιστικό πνεύμα της κίνησης είναι απολύτως ξεκάθαρο: «Η μόνη μας ελπίδα ως Αμερικανών είναι να οικοδομήσουμε ένα κίνημα Ανεξαρτησίας για τους Λευκούς Αμερικανούς».

Στόχος του Χάιμπακ είναι να αντιγράψει τα Βαλκάνια στις ΗΠΑ: «Πρέπει να εκβαλκανίσουμε την Αμερική. Είναι η μοναδική ελπίδα για τους Λευκούς Αμερικανούς, και περιοχές όπως ο Νότος, οι οποίες έχουν μια καθαρή εθνοτική και πολιτισμική ταυτότητα, είναι οι πιο πιθανές να γίνουν αυτές όπου αυτό θα πραγματοποιηθεί». Οι εχθροί είναι οι γνωστοί: «Τα συμφέροντα των παγκοσμιοποιητών προσπαθούν να κάνουν τα έθνη πολυπολιτισμικά και πολυφυλετικά. Ενώ ταυτόχρονα προωθούν την ομοφυλοφιλία, την άμβλωση, τον φεμινισμό, και άλλες πολιτικές οι οποίες υποσκάπτουν την οικογένεια και το έθνος».

Στην ίδια συνέντευξη ο Χάιμπακ εξηγεί ότι οι Αμερικανοί νεοναζί οπαδοί του Τραμπ αντιγράφουν τις τεχνικές της Χρυσής Αυγής: «Ταξιδεύοντας στην Ευρώπη, έμαθα πιο αποτελεσματικές τεχνικές στην οργάνωση, την προπαγάνδα και τη στρατηγική, για το πώς να καλλιεργήσουμε τον εθνικισμό για τον λαό μας. Οι εμπειρίες που είχα, από το να συμμετέχω σε πορείες με άλλους εθνικιστές, ώς το να συναντήσω ηγέτες με μεγάλη επιρροή, όπως ο ηρωικός Νικόλαος Μιχαλολιάκος της Χρυσής Αυγής, με ενέπνευσαν στο να εργαστώ για να αναπτύξω ένα πιο αποτελεσματικό, επαγγελματικό και οργανωμένο εθνικιστικό κίνημα εδώ, στην Αμερική».

Το ποιες ακριβώς είναι αυτές οι «αποτελεσματικές τεχνικές» που διδάχτηκαν από τον Αρχηγό της Χρυσής Αυγής οι Αμερικανοί νεοναζί, το είδαμε λίγες μέρες αργότερα σ’ αυτή τη συγκέντρωση στο Σάρλοτσβιλ, που πραγματοποιήθηκε στις 12.8.2017. Είδαμε τον Χάιμπακ να πρωταγωνιστεί στις αιματηρές επιθέσεις ακροδεξιών ομάδων κρούσης με αποτέλεσμα τον τραυματισμό πολλών πολιτών και τον θάνατο της 32χρονης Χέδερ Χέγερ, την οποία παρέσυρε αυτοκίνητο που έπεσε σκόπιμα πάνω στους συγκεντρωμένους αντιφασίστες.



 

Ο Χάιμπακ προσήλθε στη συγκέντρωση των ακροδεξιών «πολιτοφυλακών» με πολεμικό κράνος και σωματοφύλακες. Ηταν επικεφαλής μιας ομάδας νεοναζί της οργάνωσής του (TYN) και ήταν εκείνος που διέταξε να επιτεθεί η οργάνωσή του στους φραγμούς που είχε στήσει η αστυνομία για να διαχωριστούν οι ακροδεξιοί από τους αντιφασίστες.

Η Χρυσή Αυγή παρουσίασε την αιματηρή επίδειξη των ομοϊδεατών της στις ΗΠΑ με μεγάλο αφιέρωμα στην ιστοσελίδα της. Φρόντισε βέβαια να αποδώσει τη βία στους αντιφασίστες, αλλά δεν έκρυψε την περηφάνια της που «οι ομάδες περιφρούρησης της εθνικιστικής πορείας έτρεψαν σε φυγή τούς antifa, ενώ στους δρόμους της Βιρτζίνια έκαναν την εμφάνισή τους μέλη των τοπικών ομάδων πολιτοφυλακής (militia) εξοπλισμένα με πολεμικά τυφέκια». Το μόνο που φρόντισε κατά το συνήθιό της να κρύψει επιμελώς η Χρυσή Αυγή ήταν το γεγονός ότι κεντρικό ρόλο στις επιθέσεις έπαιξε ο δικός της άνθρωπος, ο Χάιμπακ.



Ο τότε εκπρόσωπος της ναζιστικής οργάνωσης Ηλίας Κασιδιάρης, μιλώντας για τα γεγονότα αυτά, απέφυγε μεν να κατονομάσει τον Χάιμπακ, αλλά δήλωσε με νόημα ότι «η Χρυσή Αυγή στηρίζει όλους τους πατριώτες που αγωνίζονται στα πλαίσια της νομιμότητας ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τη λαθρομετανάστευση».



Προκειμένου να ερμηνευτεί το φαινόμενο έχουν αναλυθεί όλες οι πλευρές του και έχουν εκπονηθεί δεκάδες αξιοσημείωτες μελέτες. Στις αρχές του 2018 κυκλοφόρησε μια εξαιρετική έρευνα για την αναγέννηση της Ακροδεξιάς στις ΗΠΑ, με την ώθηση που προκάλεσε στον χώρο η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ (Vegas Tenold, «Everything You Love Will Burn. Inside the Rebirth of White Nationalism in America», Nation Books, Νέα Υόρκη 2018). Κεντρικό πρόσωπο στο βιβλίο είναι ο Μάθιου Χάιμπακ. Ο δημοσιογράφος Βέγκας Τένολντ έζησε μαζί του για πολλούς μήνες, τον συνόδευσε σε κάθε άκρη των ΗΠΑ και κατέγραψε τις προσπάθειές του να συντονίσει τα ποικίλα ρεύματα της Ακροδεξιάς – να ενώσει, όπως έλεγε, τους βίαιους με τους καθωσπρέπει, τις «μπότες» με τα «κοστούμια» (boots and suits). Στο βιβλίο ο ίδιος ο Χάιμπακ εμφανίζεται να είναι στην αρχή αρνητικός απέναντι στους ακραίους και βίαιους ναζιστές Hammerskin, να θεωρεί αντιπαραγωγικές και ανώφελες τις σβάστικες και να προσπαθεί να δώσει μια πιο ήπια εικόνα του κινήματος των Λευκών Εθνικιστών.

Οπως όμως εξελίσσεται η αφήγηση, ο Χάιμπακ φαίνεται να γίνεται όλο και πιο σκληρός. «Το Σάρλοτσβιλ απέδειξε ότι θα μας αποκαλούν ούτως ή άλλως ναζί» φέρεται να λέει προς τον συγγραφέα του βιβλίου μετά τα γεγονότα. «Δεν υπάρχει πλέον Κέντρο. Δεν υπάρχει πλέον μετριοπάθεια. Οποιος θέλει να βρίσκεται στο κίνημα, οφείλει να είναι έτοιμος να φορέσει το κράνος του και το περιβραχιόνιο και να βγει στον δρόμο». Από το καλοκαίρι του 2017 τα μέλη της ομάδας κρούσης που συγκρότησε ο Αμερικανός θαυμαστής του Μιχαλολιάκου κραυγάζουν το σύνθημα «Χάιλ Χάιμπακ»! Είναι σαφές ότι σ’ αυτή τη ριζοσπαστικοποίηση του Χάιμπακ καίριο ρόλο έπαιξε η επαφή του με τη Χρυσή Αυγή και ειδικά με τον «ηρωικό» Αρχηγό της.

Υπάρχει όμως ένα σημαντικό ντοκουμέντο. Ο ίδιος ο Χάιμπακ, σε δηλώσεις του σε αμερικανικό κανάλι, ομολογεί ότι οργάνωσε τη νεοναζιστική συγκέντρωση με μοντέλο τον τρόπο δράσης της Χρυσής Αυγής. Η αποκάλυψη περιέχεται σε ένα σημαντικό ντοκιμαντέρ, το οποίο είναι προσβάσιμο στο Διαδίκτυο και περιλαμβάνει πολλές σκηνές από το μακελειό του Σάρλοτσβιλ.

Ο Χάιμπακ λέει στην αρχή ότι «η Αριστερά δεν ήταν σε θέση να μας νικήσει» και ότι «γι’ αυτό [η Αριστερά] απευθύνθηκε στο κράτος» και έτσι «αποδείχτηκε ότι η ριζοσπαστική Αριστερά, οι μεγάλες εταιρείες και το κράτος βρίσκονται στην ίδια εβραϊκή πλευρά». Στην ερώτηση της δημοσιογράφου για τον τρόπο οργάνωσης του ακροδεξιού κινήματος ο Χάιμπακ είναι εξίσου αποκαλυπτικός: «Κυρίως ακολουθούμε το ευρωπαϊκό παράδειγμα της Χρυσής Αυγής και του βορειοευρωπαϊκού κινήματος αντίστασης (Nordic resistance movement), που βρίσκονται στην πρωτοπορία της εθνικιστικής οργάνωσης παγκοσμίως».

«Μπότες» και «κοστούμια» α λα ελληνικά

Πώς είναι δυνατόν να έχουν αποκτήσει τόση επιρροή στην αμερικανική κοινωνία περιθωριακές ομάδες όπως αυτή του Χάιμπακ, ώστε να δίνουν τον τόνο στο κίνημα των οπαδών του Τραμπ; Η αλήθεια είναι ότι στο ρεύμα των υποστηρικτών του Τραμπ συναντάμε δύο διακριτές ομάδες. Αφενός τις μικρές ακροδεξιές και βίαιες ομάδες που αντιγράφουν τους Ευρωπαίους ομοϊδεάτες τους και αφετέρου τις πιο μετριοπαθείς και μαζικές ομάδες της λεγόμενης «Alt-Right» (από το «alternative right», «εναλλακτική Δεξιά»), οι οποίες επιχειρούν να εκφράσουν τόσο την Ακροδεξιά όσο και το εθνικιστικό κίνημα των λευκών.




Ο ίδιος, όπως αποκαλύπτει ο Τένολντ, ήταν εκείνος που φώναζε στα αυτοκίνητα των ομοϊδεατών του να περάσουν πάνω από τα σώματα των αντιφασιστών στο Σάρλοτσβιλ («Fucking run them over!»), ενώ ο στενός του φίλος Μάθιου Πάροτ έγραψε στο facebook ότι ο Τζέισον Κέσλερ, οδηγός του αυτοκινήτου που έπεσε πάνω στους διαδηλωτές και σκότωσε την Χέγερ, ανακηρύσσεται ισόβιο επίτιμο μέλος τού TWP.

Βέβαια ο Χάιμπακ -μιμούμενος και σ’ αυτό το σημείο τους Ελληνες ναζιστές- εμφανίζεται πιστός χριστιανός, αλλά ο χριστιανισμός του μοιάζει περισσότερο με τον «θετικό χριστιανισμό» του Χίτλερ παρά με τα διδάγματα της Γραφής.

Γεγονός είναι ότι η «ελληνική διασύνδεση» του κινήματος της Alt-Right δεν περιορίζεται στις σχέσεις Χάιμπακ - Χρυσής Αυγής. Ακόμα και το όνομα αυτό (Alternative Right) λανσαρίστηκε το 2008 στο νεοσυντηρητικό περιοδικό «Taki’s Magazine» του Τάκη Θεοδωρακόπουλου, ο οποίος έχει κληρονομήσει τα φιλοχουντικά αισθήματα του πατέρα του, του εφοπλιστή Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου και είναι σήμερα θαυμαστής της Χρυσής Αυγής. Από το ίδιο περιοδικό προβλήθηκε και η δημιουργία των Proud Boys, μιας άλλης δραστήριας ρατσιστικής και νεοναζιστικής ομάδας που μετέχει στο ίδιο κίνημα και πρωτοστατεί στα βίαια επεισόδια. Πρόκειται για την πιο χαρακτηριστική περίπτωση όπου συμπλέουν οι μπότες με τα κοστούμια.


Γράφει: Δημήτρης Ψαρράς

Πηγη: efsyn.gr

Ξέρετε τι σημαίνει 6MWE; Ξέρει ο Λοβέρδος και το ακραίο κέντρο




Του Άρη Χατζηστεφάνου

Εάν δεν γνωρίζετε τι σημαίνουν τα γράμματα στην μπλούζα του κυρίου στην φωτογραφία, είναι τα αρχικά των λέξεων 6 Million Wasn’t Enough, δηλαδή τα έξι εκατομμύρια (Εβραίων που βρήκαν φρικτό θάνατο στη γενοκτονία από τους ναζί) δεν ήταν αρκετά.

Στην ίδια παρέα βρισκόταν και ένας ακόμη οπαδός του Τραμπ με μια μπλούζα που έγραφε Camp Auschwitz και στην πλάτη είχε τη λέξη Staff – προσποιούνταν δηλαδή ότι εργάζεται στο στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς.


Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι απλώς αρνητές του ολοκαυτώματος και αντισημίτες, από τους πολλούς που έχουμε συνηθίσει στις συγκεντρώσεις του Αμερικανού προέδρου. Δεν προσπαθούν να συγκαλύψουν τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας. Θεωρούν ότι ο Χίτλερ και η γενοκτονία που αυτός διέταξε ήταν ανεπαρκής και πρέπει να συνεχιστεί.

Πώς αντέδρασε το λεγόμενο «συνταγματικό τόξο» της Ελλάδας όταν είδε αυτούς τους ανθρώπους να καταλαμβάνουν το Καπιτώλιο; Η πρώτη τους σκέψη ήταν να τους ταυτίσουν με το κίνημα των αγανακτισμένων, που αναπτύχθηκε σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ελλάδα και η Ισπανία.

Πρώτος έλαβε το λόγο ο διαπομπευτής οροθετικών γυναικών, Ανδρέας Λοβέρδος, ο άνθρωπος που στο παρελθόν υποστήριζε ότι η ναζιστική Χρυσή Αυγή είναι το «πρώτο κίνημα που γεννιέται αυθεντικά μετά την Μεταπολίτευση», και συμπλήρωνε ότι το ναζιστικό μόρφωμα «κάνει ακτιβισμό πάνω σε μεγάλα προβλήματα» και «παράγει εμπιστοσύνη και απολαμβάνει δημοσκοπικά ποσοστά».




Προσέξτε ότι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές 1.400 συμπολίτες μας είχαν κάνει like στον πολιτικό του ΠΑΣΟΚ εξισώνοντας τους νοσταλγούς μιας γενοκτονίας με τους ανθρώπους που διαμαρτύρονταν για τα μνημόνια και την πολιτική που εφάρμοσε η ΕΕ στη χώρα μας.

Η λογική αυτή πέρασε σύντομα και σε αρκετά κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και δεκάδες δημοσιογράφοι άρχισαν να αναμασούν το επιχείρημα (λίγο πιο προσεκτικά στον τηλεοπτικό αέρα και απερίφραστα στους προσωπικούς τους λογαριασμούς). Μαζί τους και στρατιές από τρολ της Νέας Δημοκρατίας, κάθε λογής μετακλητοί, σύμβουλοι αλλά και κυβερνητικοί αξιωματούχοι. 












Κανένας φυσικά από αυτούς τους εραστές της νομιμότητας δεν πρόσεξε ότι οι φασίστες του Τραμπ ντύνονταν σαν ορισμένους από τους διαδηλωτές στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό ή κρατούσαν πανομοιότυπα πλακάτ με αυτά των διαδηλωτών του «Μένουμε Ευρώπη».




Δεν αποτελεί βέβαια επιδίωξη αυτού του κειμένου να αποδείξει ποιος βρίσκεται πολιτικά πλησιέστερα στους φασίστες οπαδούς του Τραμπ. Ούτως η άλλως αυτό τον τίτλο τον έχει κερδίσει παλαιότερα ο βουλευτής της ΝΔ Κωσταντίνος Μπογδάνος, που ενέταξε τον εαυτό του στην μεγάλη πολιτική οικογένεια που περιλαμβάνει και το Alt-Right και η πρώην συνεργαζόμενη με τον ΣΥΡΙΖΑ Ραχήλ Μακρή, που στήριξε ανοιχτά τη φασιστική εισβολή.






 Αυτό που πραγματικά μας ενδιαφέρει να σχολιάσουμε είναι ότι η επιστροφή μιας ακόμη πιο αρρωστημένης εκδοχής της θεωρίας των δυο άκρων, όπου κάθε λαϊκή διεκδίκηση ταυτίζεται με τους φασίστες οπαδούς του Τραμπ, έχει ένα και μόνο αποτέλεσμα… να νομιμοποιεί τον φασισμό στα μάτια μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. 

Αυτή ήταν η κεντρική γραμμή του λεγόμενου συνταγματικού τόξου στα χρόνια των μνημονίων και είδαμε τα αποτελέσματά της στην εκλογική και δημοσκοπική γιγάντωση της Χρυσής Αυγής. Σήμερα το ίδιο ακραίο κέντρο αποφασίζει να παίξει ακόμη πιο σκληρά το ίδιο χαρτί. Και το κάνει εν πλήρη γνώση των συνεπειών.


Πηγη:info-war

Ο Μάκης Βορίδης στο Παρίσι / Ένα μακρύ σεντόνι με γαλανόλευκη μαξιλαροθήκη




Ο συγγραφέας Μάκης Μαλαφέκας γράφει στο facebook για την ημέρα του 2002 που ο σημερινός υπουργός Εσωτερικών παρήλαυνε μαζί με τον Λεπέν και κάθε λογής ακροδεξιό


 Δεκαεννιά χρόνια μετά βρίσκομαι να τσεκάρω παλιά αρχεία μπας και ξεσκαρτάρω κάτι, και πέφτω τυχαία πάνω σ' ένα κουτί διαφάνειες με ημερομηνία Πρωτομαγιά 2002 και τίτλο «L'entre-deux-tours», που είναι ο κατοχυρωμένος όρος για το 15ήμερο που μεσολαβεί ανάμεσα στους δύο γύρους των προεδρικών εκλογών – διάστημα κατά το οποίο ο γάλλος ψηφοφόρος καλείται να σκεφτεί και να επιλέξει με σωφροσύνη μεταξύ των δύο φιναλίστ του πρώτου γύρου.

Συνήθως, από το 1974 και μετά, ο δεύτερος γύρος παίζεται ανάμεσα σε κάποια παραδοσιακή Δεξιά (γκωλική, κεντρώα ή φιλελεύθερη), και κάποια παραδοσιακή Αριστερά ή Κεντροαριστερά (κυρίως τους σοσιαλιστές). Tη χρονιά που η παράδοση αυτή σπάει και οι φασίστες περνούν για πρώτη (μα όχι τελευταία) φορά στον δεύτερο γύρο, εγώ έχω στα χέρια μου μια ωραία φωτογραφική μηχανή. Η δε μαγεία του γαλλικού πολιτικού ημερολογίου φέρνει την Πρωτομαγιά νταν πάνω στο βαρύκεντρο αυτού του τρομερού 15ήμερου συνεχών διαδηλώσεων, με μια μέρα συν τοις άλλοις ηλιόλουστη πράγμα που, ως γνωστόν, και ειδικά στο Παρίσι, προσδίδει στους πάντες και στα πάντα μια φωτογένεια σχεδόν μεταφυσική.

Όπως γίνεται σε όλες τις χώρες του κόσμου, έτσι και στη Γαλλία η πολιτική Πρωτομαγιά γιορτάζεται με μια θεσμοθετημένη απεργία που συνοδεύεται από πορεία των εργατικών και φοιτητικών συνδικάτων στις μεγάλες πόλεις. Συγκεκριμένα στο Παρίσι όμως γίνεται και κάτι άλλο: για κάποιον λόγο, η γαλλική άκρα Δεξιά έχει ορίσει την Πρωτομαγιά ως ημέρα «εορτασμού της Ιωάννας της Λωρραίνης», της κατεξοχήν ηρωικής φιγούρας του Εκατονταετούς Πολέμου (1337-1453) που κατέληξε διαστρεβλωμένο σύμβολο του γαλλικού εθνικισμού με μπόλικη σάλτσα από ρωμαιοκαθολικό φολκλόρ. Από το 1988 λοιπόν, έτσι για να τη σπάσει στους αριστερούς και τα κωλογαρύφαλλά τους, το Εθνικό Μέτωπο του Ζαν Μαρί Λεπέν συγκεντρώνει τους οπαδούς του νωρίς το πρωί της Πρωτομαγιάς μπροστά στο ορειχάλκινο άγαλμα της Ζαν ντ' Άρκ στη rue de Rivoli, βαράνε εκεί κάνα ρωμαϊκό χαιρετισμό και κινούν για την Όπερα όπου ο Λεπέν βγάζει πύρινο λόγο, έξω-οι-ξένοι και τα συναφή. Συνήθως το όλο θέμα έχει λήξει πριν τις 12 το μεσημέρι με περίπου 5.000 frontistes με γυαλιά αεροπόρου, καλή ώρα, να σκοτώνουν τη Μασσαλιώτιδα και να πηγαίνουν ήρεμα κι ωραία σπίτια τους γιατί σε δύο ώρες κατεβαίνει στο κέντρο η πραγματική πορεία των 200.000 που πάει από τη République στη Nation μέσω Βαστίλης – μια πορεία τίγκα στους πολιτικούς συμβολισμούς, λίγο πιο σύγχρονους από αυτούς του ύστερου γαλλικού Μεσαίωνα. Συνήθως, αλλά όχι εκείνη τη χρονιά. Γιατί εκείνη τη χρονιά ο Λεπέν κατέβασε στο Παρίσι 100.000 άτομα. Για την ακρίβεια, 100.004.

Το ραντεβού με τον φίλο φωτογράφο Α.Π. είναι νωρίς το πρωί στο Châtelet, με πρόγραμμα φωτογραφικό σαφάρι, όλη μέρα, πρώτα στου Λεπέν και μετά στη République. Το ενδιαφέρον θέμα, βέβαια, το σπάνιο, ήταν το πρωινό. Γιατί, καταρχήν, τέτοια έργα δεν παίζονται συχνά, κι ύστερα διότι έχει ακουστεί ότι το Εθνικό Μέτωπο σκοπεύει να φέρει εκατοντάδες πούλμαν απ' όλη τη χώρα, ότι αυτή θα είναι η μέρα που ο λαός της λεγόμενης «βαθιάς Γαλλίας» θα κατακτήσει την πρωτεύουσα, ένα είδος μεταμοντέρνας «Πορείας προς τη Ρώμη». Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ότι μάλιστα θα κατέβουν και αντιπροσωπείες αδελφών πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων από δεκάδες ξένες χώρες, μουσολινικοί, φρανκιστές, νεο-παγανιστές Βίκινγκς, της Παναγιάς τα μάτια. Όχι, ναι, τέτοια έργα δεν χάνονται.

Το σκληρό φιλτράρισμα των σεκιουριτάδων του Εθνικού Μετώπου, των περιβόητων DPS (Département Protection Sécurité) με τα γυαλιστερά μαύρα μπουφάν και τα πορτοκαλί περιβραχιόνια, μπλοκάρει τον Α.Π. ψηλά στη Rivoli, εγώ περνάω χάρη στο πρωινό ξύρισμα και τη χωρίστρα, κι έτσι τώρα έχω βρεθεί μόνος. Η Pentax μου, η Ζαν ντ' Αρκ κι εγώ.

Δεν υπάρχει φασιστικό πανί που να μην ξεδιπλώθηκε εκεί μέσα, σύμβολο θανάτου που να μην έλαμψε στον πρωινό ήλιο. Η σημαία του Φράνκο με τον μαύρο αετό, η ιταλική με τον λευκό σταυρό και τα νεορωμαϊκά τσεκούρια του Ντούτσε, η fiamma tricolore σε γαλλική και ιταλική βερσιόν, οι κελτικοί σταυροί, τα ξυρισμένα κεφάλια, τα δερμάτινα γάντια, τα χρυσά κρίνα των μοναρχικών, τα μαύρα πουκάμισα με τις λευκές ζώνες των μελανοχιτώνων, τα φαρδιά bomber κι οι αρβύλες με τα λευκά κορδόνια των λούμπεν φυλετιστών, οι φλεγόμενες ακάνθινες «ιερές καρδιές» των φονταμενταλιστών Καθολικών, τα πράσινα και κόκκινα μπερέ των πεζοναυτών και των καταδρομέων της «γαλλικής Αλγερίας», τα γκρίζα λιοντάρια του τότε ακόμη νόμιμου Vlaams Blok και πολλά άλλα παρόμοια, μα κυρίως χιλιάδες γαλλικές σημαίες, ένας αργός ποταμός bleu-blanc-rouge που κυλούσε σταθερά και συντεταγμένα προς το αυτοκρατορικό μέγαρο της Opéra Garnier εν μέσω ρυθμικών «La France aux Français!» («Η Γαλλία στους Γάλλους») και «Le Pen président!»

Και στη μέση όλης αυτής της μπαρόκ υπερπαρτούζας εθνοφυλετικών και παραστρατιωτικών stimuli, έτσι ξαφνικά – και πραγματικά χωρίς να την περιμένω ούτε και να την ψάχνω: η γαλανόλευκη. Τη στιγμή που παίρνω τη φωτογραφία δεν έχω ιδέα ποια είναι αυτά τα άτομα.

Για την ιστορία, το ίδιο απόγευμα στη République μαζεύτηκε μισό εκατομμύριο κόσμος στη μαζικότερη πρωτομαγιάτικη πορεία από το 1968, λίγες μέρες αργότερα ο Λεπέν ηττήθηκε πανηγυρικά στον δεύτερο γύρο, και ο Βορίδης ξεκίνησε την εντυπωσιακή πολιτική άνοδο που ξέρουμε ως πρόσωπο-κλειδί του ελληνικού νεοφιλελεύθερου apparatus χωρίς να προβεί ποτέ σε κάποια ουσιαστική αυτοκριτική για την ακροδεξιά του στράτευση, χωρίς την παραμικρή ουσιαστική αναθεώρηση των φρονημάτων του – μόνο κάτι σποραδικές «εξηγήσεις» σε συνεντεύξεις με κεντρική αιτιολογική προσέγγιση τον «ιδεαλισμό» κάποιων αόριστων «νεανικών επιλογών».

Παρατηρήσεις: (1) Δεν είμαστε εδώ στα 1985, στη γνωστή φωτογραφία με το τσεκούρι της οδού Ακαδημίας. Δεν βλέπουμε τον Μάκη Βορίδη στα 21 του, με τη «νεότητα» και τα «εν βρασμώ ψυχής» να μπορούν έστω και πολύ θεωρητικά να σταθούν. Ο κ. Βορίδης είναι εδώ 38 ετών, είναι ένας από καιρό πολιτικά κατασταλαγμένος ενήλικας, ένας φτασμένος επαγγελματίας, και συμμετέχει περήφανα σε νεοφασιστική πορεία ξέροντας πολύ καλά πού είναι και τι κάνει. (2) Η πορεία αυτή έχει συγκεκριμένο αντικείμενο: τη στήριξη του Λεπέν στον δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών. Αντίπαλός του δεν είναι κάποιος ριζοσπάστης αριστερός, κάποιος κεντροαριστερός σοσιαλιστής, αλλά ο Ζακ Σιράκ – ο επί 20 χρόνια αρχηγός της ενωμένης και στιβαρής γαλλικής Δεξιάς. Εν έτει 2002, στο ερώτημα Δεξιά ή άκρα Δεξιά ο Μάκης Βορίδης απαντά με τα μπούνια άκρα Δεξιά. (3) Τι είναι αυτή η συγκεκριμένη άκρα Δεξιά που υποστηρίζει εκείνη τη στιγμή; Το 2002, το Εθνικό Μέτωπο του πατέρα Λεπέν δεν έχει ακόμα μπει στη φάση μερικού πολιτικού «εξευγενισμού» της εποχής Μαρίν Λεπέν. Οι εκπεφρασμένες θέσεις του Ζαν Μαρί περιλαμβάνουν σχετικοποίηση του Ολοκαυτώματος (μια «λεπτομέρεια της Ιστορίας»), απολογία των βασανιστηρίων στον πόλεμο της Αλγερίας (στα οποία ο ίδιος αποδεδειγμένα συμμετείχε) και άλλα χαριτωμένα. Αυτά είναι που στηρίζονται εδώ, με ομαδική αποστολή στο εξωτερικό και ελληνική σημαία στο χέρι.

Περιμένουμε τους σοκαρισμένους από τα γεγονότα στο Καπιτώλιο κεντρώους να τοποθετήσουν την εικόνα αυτή κάπου μέσα στο αφήγημα της τεχνοκρατικής διακυβέρνησης ως ανάχωμα στο φασιστικό πλήθος. Θα διαπιστώσουν ότι αυτό είναι εφικτό μόνο αν θεωρήσουμε ότι το φασιστικό πλήθος της συγκεκριμένης πορείας, αυτό στο οποίο συμμετέχει ο σημερινός υπουργός Εσωτερικών, είναι φαινομενικά νομοταγές. Ότι δεν σπάει τζάμια δηλαδή. Που θα αποτελεί και τη νιοστή επαλήθευση ότι ένα φαινομενικά νομοταγές φασιστικό πλήθος είναι σε τέτοιο βαθμό συμβατό με την τεχνοκρατική διακυβέρνηση που ευαγγελίζονται, που μπορεί άνετα μέχρι και να την στελεχώνει στο πιο υψηλό εκτελεστικό επίπεδο.


Οι έρευνες στην κούτα με τις διαφάνειες από το περίφημο entre-deux-tours του 2002 συνεχίζονται. Παρίσι είναι αυτό. Ποτέ δεν ξέρεις ποιους φιλελεύθερους κοσμοπολίτες, θιασώτες της θεωρίας της πληθυσμιακής αντικατάστασης μπορεί να συναντήσει κανείς σε παλιές λεπενικές φιέστες.

 

*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον λογαριασμό του Μάκη Μαλαφέκα στο facebook. Η φωτογραφία ανήκει στον ίδιο.


Πηγη: Αυγή

O (νέος) ακροδεξιός ανασχηματισμός της ΝΔ έχει τη δική του ιστορία…




Γράφει: Τάκης Γιαννόπουλος 

Η ΝΔ από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της το 1974 δεν ήταν απλά το μεγάλο κόμμα της Δεξιάς αλλά είχε στο DNA της την ακροδεξιά σε όλες της τις εκφάνσεις: φιλοχουντική, μοναρχική, δοσιλογική, φασιστική, παρακρατική κοκ. Ήταν στην πραγματικότητα «άξιος συνεχιστής» της ιστορίας των κομμάτων της Δεξιάς που κυβερνούσαν τη χώρα και στις προηγούμενες ιστορικές εποχές, πριν από την Μεταπολίτευση, στο Μεσοπόλεμο και στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής της στον κοινοβουλευτικό βίο.

Τα χρόνια περνούσαν, οι καιροί άλλαζαν, το ίδιο και οι κοινωνικοί συσχετισμοί και η πολιτική συνείδηση και η Δεξιά προσπαθούσε πάντα να προσαρμοστεί σε αυτά και να ελιχθεί, χωρίς όμως ποτέ να ξεχνά τη βασική της αποστολή: την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων του κεφαλαίου. Και η ακροδεξιά πάντα είχε την δική της ξεχωριστή θέση και αποστολή στο κόμμα, είτε αυτό βρισκόταν στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση.

Επί προεδρίας Ε. Αβέρωφ, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Α. Σαμαρά, η ακροδεξιά με ή χωρίς γραβάτα ήταν ακόμα πιο αναβαθμισμένη και αποχαλινωμένη απ’ ότι σήμερα.

Οι παρακρατικές ομάδες των Ρέηντζερ και των Κενταύρων που άνθησαν ιδιαίτερα επί εποχής προεδρίας του Ε. Αβέρωφ στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και στελέχη της ΟΝΝΕΔ τύπου Γ. Καλαμπόκα που δολοφόνησε τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα κατά την διάρκεια των μεγάλων μαθητικών καταλήψεων του 1990-91 στην Πάτρα, ήταν μερικές μόνο από τις «κινηματικές» εκφάνσεις της ακροδεξιάς.

Στελέχη της ΝΔ όπως οι Α. ΣαμαράςΓ. ΚαρατζαφέρηςΠ. Καμμένος ηγήθηκαν ξεχωριστών σχημάτων με ακροδεξιό, εθνικιστικό, ρατσιστικό πρόσημο, με την Πολιτική Άνοιξη, το ΛΑΟΣ και τους ΑΝΕΛ αντίστοιχα. Αργότερα ο Σαμαράς όχι μόνο επανήλθε στην ΝΔ αλλά έγινε αρχηγός της και πρωθυπουργός. Το ΛΑΟΣ απορροφήθηκε σχεδόν εξολοκλήρου από την ΝΔ ενώ οι ΑΝΕΛ… έκαναν κάτι διαφορετικό: συγκυβέρνησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με τον τελευταίο ανασχηματισμό έκανε ένα βήμα παραπέρα αναβαθμίζοντας την παρουσία της ακροδεξιάς στο κυβερνητικό σχήμα.

Εκτός από τον γνωστό σε όλους και σταθερό αντιπρόεδρο της ΝΔ και Υπουργό Ανάπτυξης Άδωνι Γεωργιάδη που φώναζε από μικροφώνου το «Θα ξαναγυρίσουμε και θα τρέμει η γη» που αποτελεί γνωστή ρήση του Γ. Γκαίμπελς και το ακούγαμε τακτικά από τη Χρυσή Αυγή, υπάρχουν αρκετοί ακόμη.

Μάκης Βορίδης

Ο Μάκης Βορίδης που αναβαθμίστηκε στο νευραλγικό Υπουργείο Εσωτερικών είναι ένας από αυτούς. Με βιογραφικό «βαρύ σαν ιστορία». Τέως γραμματέας της χουντικής ΕΠΕΝ, διαγραμμένος από τον Φοιτητικό Σύλλογο Νομικής για επιθέσεις με τσεκούρι σε βάρος αριστερών διαδηλωτών το 1986, στέλεχος της Ναζιστικής Οργάνωσης Παναθηναικών Οπαδών (ΝΟΠΟ), πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου ως το 2005, κουμπάρος του Γάλλου ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου, Ζαν Μαρί Λεπέν, στέλεχος του ΛΑΟΣ μέχρι το 2012. Σήμερα πλέον έχει βάλει γραβάτα, συμβουλεύοντας τον Κ. Μητσοτάκη «να κάνει παρεμβάσεις στο κράτος και τους θεσμούς για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία» στην πράξη δηλαδή να αποκλειστεί πραξικοπηματικά και αντιδημοκρατικά η Αριστερά από την δυνατότητα ανάληψης της κυβερνητικής εξουσίας.

Βέβαια η καλύτερη συνηγορία για τα πολιτικά πιστεύω του Βορίδη έρχεται από τον Άδωνι Γεωργιάδη όταν στις 20/5/2013 σε διάλογο στο twitter  με γνωστό Χρυσαυγίτη σχετικά με τον Βορίδη, του απάντησεότι:

«ναι ήταν πρόεδρος της Νεολαίας ΕΠΕΝ πράγματι, άλλο χουντικός όμως άλλο Ναζί»






Κωνσταντίνος Κατσαφάδος: Υφυπουργός Ναυτιλίας

Τον Σεπτέμβρη του 2003 ομάδα φοιτητών της ΔΑΠ-ΠΑΠΕΙ προσπαθούν με τραμπουκισμούς να αποτρέψουν τη συνεδρίαση της συγκλήτου στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Παίρνουν τους πυροσβεστήρες και τους αδειάζουν στην αίθουσα συνεδρίασης από τις χαραμάδες της πόρτας. Η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική και ο τότε Πρύτανης Βασίλης Μπένος διακομίζεται στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα. Η ΔΑΠ κεντρικά διαγράφει από μέλη της τους πρωτοστάτες του περιστατικού, μεταξύ των οποίων και τον Κωνσταντίνο Κατσαφάδο.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο που αποκαλύπτουν στις 23/9/2005 «TA NEA», ο Κωνσταντίνος Κατσαφάδος και άλλοι 6 φοιτητές θα δικαστούν στις 9 Φεβρουαρίου 2006 στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά, κατηγορούμενοι για απρόκλητη απλή σωματική βλάβη, παράνομη βία και διατάραξη λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας κατ’ εξακολούθηση. 

Ένα χρόνο πριν, ο ίδιος άνθρωπος καλούσε δημόσια σε τέλεση εγκλήματος (pushback) απέναντι σε ναυαγούς που θαλασσοπνίγονται στο Αιγαίο.

Σοφία Βούλτεψη: Yφυπουργός Μετανάστευσης

Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό.

2014. Στο Φαρμακονήσι αναποδογύρισε μια βάρκα με πρόσφυγες. Η Σοφία Βούλτεψη δηλώνει στο MEGA ότι: «δέκα μέρες τώρα μας έχουν τρελάνει μετά το ναυάγιο στο Φαρμακονήσι κλείνουν την Αθήνα, περιφέρουν Αφγανούς, Πακιστανούς, Μπαγκλαντεσιανούς (…)». Συνεχίζει λέγοντας ότι οι πρόσφυγες –είναι «άοπλοι εισβολείς και όπλο στα χέρια της Τουρκίας». Μιλάμε βέβαια για παιδιά, γυναίκες, Σύριους, Αφγανούς, πνιγμένους, ζωντανούς… όλα αυτά αφήνουν αδιάφορη την κυρία Βούλτεψη.

Το ίδιο έτος, όταν μπουλντόζες κατεδάφισαν κτίσματα Ρομά στο Χαλάνδρι, η Βούλτεψη δήλωνε ότι «γύρω τριγύρω εκεί πέρα (που είναι οι Ρομά) ζούνε άνθρωποι».

Είναι η ίδια που πριν τις εκλογές του 2015 καλούσε τους οικογενειάρχες να προμηθευτούν χαρτί υγείας γιατί έρχονταν ο… ΣΥΡΙΖΑ!

Θάνος Πλεύρης: αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΚΟ της ΝΔ

Από την μεγάλη της φασιστο-οικογένειας Πλεύρη σχολή. Και αυτός μεταπήδησε από το ΛΑΟΣ στην ΝΔ όταν είδε ότι το καράβι βουλιάζει.

Το 2013 σε ομιλία του έλεγε ότι:

«Το μεταναστευτικό μπορεί να λυθεί με δύο τρόπους, οι οποίοι σιγά-σιγά πρέπει να λέγονται ξεκάθαρα. Πρώτος τρόπος είναι η φύλαξη συνόρων. Η φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί!»

Γιώργος Στύλιος: Υφυπουργός αρμόδιος για το Κτηματολόγιο

Ο Γ. Στύλιος αποπέμφθηκε το 2014 από υφυπουργός Παιδείας της κυβέρνησης Σαμαρά γιατί δήλωσε μέσα στην Βουλή για την βουλευτή του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη:

«Θέλετε να με κάνετε Κασιδιάρη, αλλά δεν θα γίνω Κασιδιάρης. Θέλετε Κασιδιάρη, κυρία Κανέλλη».

Η κορυφή του παγόβουνου

Αυτοί βέβαια είναι η κορυφή του παγόβουνου. Γιατί υπάρχουν ακόμη άτομα που περιμένουν στην σειρά για υπουργοποίηση, όπως ο Κ. Μπογδάνος που συμμετέχει σε ακροδεξιές συγκεντρώσεις σαν αυτή της πλατείας Βικτωρίας όπου συμμετείχε και ο Κασιδιάρης τον περασμένο Ιούνιο. Είναι ο ίδιος που επόπτευε τα ΜΑΤ στα Εξάρχεια για να διασφαλίσει ότι θα έκαναν καλά την δουλειά τους εναντίον των διαδηλωτών της επετείου του Πολυτεχνείου.

Υπάρχουν ακόμα αυτοδιοικητικά στελέχη προσκείμενα στην ΝΔ που πρωτοστατούν σε ρατσιστικές ενέργειες στο Άργος, στα Καμένα Βούρλα, στα νησιά του Β. Αιγαίου, στο Ωραιόκαστρο και αλλού. Ο ίδιος ο Κ. Μπακογιάνης άλλωστε ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία για τις δημοτικές του 2019 παρέα με τον Χρυσαυγίτη Γιαννάτο σε περιοδεία στον Άγιο Παντελεήμονα.

Η άλωση του κρατικού μηχανισμού

Και βέβαια υπάρχει ο κρατικός μηχανισμός, όπου προΐσταται ο πρώην «σοσιαλιστής» Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, που βρίθει υποστηρικτών όχι απλά της ακροδεξιάς αλλά των νεοναζί της Χρυσής Αυγής.

Αντιγράφουμε το άκρως ανησυχητικό περιεχόμενο ρεπορτάζ από το ΒΗΜΑ, στις 20/12/2020:

«Λίστα με 1.250 ονόματα υποστηρικτών της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή και κυρίως διασυνδέσεών της στον κρατικό μηχανισμό έχει αντλήσει σύμφωνα με ρεπορτάζ του «Βήματος της Κυριακής» η ΕΛ.ΑΣ., από το επονομαζόμενο «σκοτεινό διαδίκτυο» (Darkweb). Σύμφωνα με τα γραφόμενα, το ηλεκτρονικό αυτό αρχείο περιέχει ονόματα αστυνομικώνστρατιωτικώνκρατικών υπαλλήλωντραπεζικών και άλλων που φαίνεται να υποβοηθούσαν τη Χρυσή Αυγή σε διάφορες ενέργειες. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για οκτώ αστυνομικούς – εκ των οποίων ορισμένοι κατείχαν σημαντικές θέσεις στη ΓΑΔΑ – επτά ανώτατους και ανώτερους αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων, τρεις τραπεζικούς υπαλλήλους, τουλάχιστον πέντε κρατικούς υπαλλήλους, δέκα εκπροσώπους ιδιωτικών εταιρειών ασφάλειας, 22 νομικούς, πέντε μοναχούς σε μοναστήρια εντός κι εκτός Αττικής, ορκωτούς λογιστές και άτομα που φέρεται να έχουν παράσχει σε μέλη της Χρυσής Αυγής «στοιχεία για ατασθαλίες σε δήμους της Βόρειας Ελλάδας». Στο αρχείο υπάρχουν αναφορές –σχόλια της εγκληματικής οργάνωσης για τα πρόσωπα– διασυνδέσεις της, όπως για ”δικούς μας” ανθρώπους, για ”φίλους που μας προσφέρουν δωρεάν σπίτια”, αλλά και κάποιους που καλούσαν μέλη των ”πυρήνων” της ναζιστικής οργάνωσης για να τους υποβοηθήσουν σε ποινικές υποθέσεις τους.»

Το κίνημα πρέπει να είναι σε εγρήγορση

Η ενδεικτική αυτή καταγραφή του ακροδεξιού DNA της ΝΔ αποκτά ιδιαίτερη αξία μετά τα πρόσφατα γεγονότα στις ΗΠΑ, όταν οι υποστηρικτές του Τραμπ έκαναν ένοπλη εισβολή στο Καπιτώλιο επιχειρώντας να ανατρέψουν το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών κι έτσι όλος ο πλανήτης είδε μέχρι που μπορεί να φτάσει η ακροδεξιά αν της το επιτρέψουμε.

Ακόμα, σ’ αυτό το άρθρο, δεν αναφερθήκαμε για λόγους έκτασης στις διεργασίες στον ακροδεξιό χώρο εκτός της ΝΔ μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Όποιες και αν είναι οι εξελίξεις σ’ αυτό το χώρο, οι διασυνδέσεις και τα νήματα με την ΝΔ και την ακροδεξιά της πτέρυγα θα παραμένουν πάντα ενεργά.

Γι’ αυτούς τους λόγους δεν επιτρέπεται κανένας εφησυχασμός – το αντιφασιστικό-αντιρατσιστικό κίνημα πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση, όπως επίσης και το εργατικό κίνημα και τα κοινωνικά κινήματα. Η κεντρική αποστολή της ακροδεξιάς είναι να τσακίσει τις εργατικές, νεολαιίστικες και λαϊκές διεκδικήσεις, τα δημοκρατικά δικαιώματα και όλα όσα επιτρέπουν στην κοινωνία μας να προχωρήσει μπροστά· η δική μας αποστολή είναι να μην το επιτρέψουμε.


Πηγή:Εφημερίδα Ξεκίνημα

6.1.21

Ουμπέρτο Έκο: Τα 14 χαρακτηριστικά του πρωτο-φασισμού

 



Το πρώτο χαρακτηριστικό του πρωτοφασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης.

  • Ουμπέρτο Έκο

Παρά την ασάφεια αυτή, νομίζω πως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που ονομάζω «πρωτοφασισμό», ή «αρχέγονο φασισμό». Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να οργανωθούν σε ένα ενιαίο σύστημα· πολλά απ’ αυτά αλληλοαναιρούνται, και είναι επίσης αντιπροσωπευτικά και άλλων μορφών δεσποτισμού ή φανατισμού. Η παρουσία ενός και μόνο απ’ αυτά, όμως, αρκεί για να επιτρέψει στο φασισμό να συμπτυχθεί γύρω του.

1. Το πρώτο χαρακτηριστικό του πρωτοφασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. Η παραδοσιαρχία, βέβαια, είναι πολύ παλαιότερη από τον φασισμό. Δεν χαρακτήριζε μόνο την αντιεπαναστατική σκέψη των Καθολικών μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά γεννήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, ως αντίδραση στον κλασικό ελληνικό ορθολογισμό. Στη λεκάνη της Μεσογείου, λαοί διαφόρων θρησκειών (που οι περισσότερες απ’ αυτές είχαν γίνει δεκτές στο ρωμαϊκό πάνθεο) άρχισαν να ονειρεύονται κάποια αποκάλυψη που είχε συμβεί στην αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. 

Αυτή η αποκάλυψη, σύμφωνα με τη μυστηριακή αίγλη που καλλιεργούσε η παραδοσιαρχία, είχε παραμείνει για πολύ καιρό κρυμμένη κάτω από το πέπλο γλωσσών που ήταν πια ξεχασμένες — στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, στους κέλτικους ρούνους, στους παπύρους των σχεδόν άγνωστων θρησκειών της Ασίας. Αυτή η νέα κουλτούρα έπρεπε να είναι συγκρητιστική. Ο συγκρητισμός δεν είναι απλά, όπως λένε τα λεξικά, «ο συνδυασμός διαφόρων μορφών πίστης και λατρευτικής πρακτικής»· ένας τέτοιος συνδυασμός πρέπει να ανέχεται τις αντιφάσεις.

Καθένα από τα αρχικά μηνύματα περιέχει ψήγματα σοφίας, και όποτε έμοιαζαν να λένε διαφορετικά ή ασύμβατα πράγματα αυτό συνέβαινε μόνο και μόνο γιατί όλα παραπέμπουν, με αλληγορικό τρόπο, στην ίδια αρχέγονη αλήθεια. Συνεπώς, δεν μπορεί να υπάρξει καμία πρόοδος στη γνώση. Η αλήθεια έχει ήδη καταγραφεί μια για πάντα, κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε το δυσνόητο μήνυμά της.

Αν κοιτάξει κανείς τις βιβλιοθήκες διαφόρων φασιστικών καθεστώτων, θα βρει όλους τους μείζονες διανοητές της παραδοσιαρχίας. Η ναζιστική εσωτερική γνώση τρεφόταν με παραδοσιαρχικά, συγκρητιστικά και μυστικιστικά στοιχεία. Η πηγή που επηρέασε περισσότερο τις θεωρίες της νέας ιταλικής δεξιάς, ο Ιούλιος Έβολα, συνδύαζε το Άγιο Δισκοπότηρο με τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, και την αλχημεία με την Αγία Ρωμαϊκή και Γερμανική Αυτοκρατορία.

Και μόνο το γεγονός ότι η ιταλική δεξιά, για να δείξει πόσο ανοιχτό μυαλό διαθέτει, διεύρυνε αυτό τον κατάλογο ώστε να συμπεριλάβει και έργα του Ντε Μαιτρ, του Γκενόν και του Γκράμσι, αποτελεί ολοφάνερη απόδειξη συγκρητισμού. Αν κοιτάξετε τα ράφια που, στα αμερικάνικα βιβλιοπωλεία, φέρουν την επιγραφή «Νέα Εποχή», θα βρείτε εκεί μέχρι και Άγιο Αυγουστίνο, ο οποίος, απ’ ό,τι γνωρίζω, δεν ήταν φασίστας. Αλλά το να συνδυάζεις τον Άγιο Αυγουστίνο με το Στόουνχεντζ — αυτό είναι σύμπτωμα πρωτοφασισμού.

2. Η παραδοσιαρχία συνεπάγεται την απόρριψη του μοντερνισμού. Και οι φασίστες και οι εθνικοσοσιαλιστές κυριολεκτικά λάτρευαν την τεχνολογία, ενώ οι διανοητές της παραδοσιαρχίας συνήθως την απορρίπτουν ως αντίθετη προς τις παραδοσιακές πνευματικές αξίες. Όμως, παρόλο που ο ναζισμός υπερηφανευόταν για τα βιομηχανικά του επιτεύγματα, ο εγκωμιασμός του μοντερνισμού δεν ήταν παρά η επιφάνεια μιας ιδεολογίας βασισμένης στην ιδέα Αίμα και Γη (Blut und Boden).

Η απόρριψη του σύγχρονου κόσμου ήταν μεταμφιεσμένη σαν αντίκρουση του καπιταλιστικού τρόπου ζωής, αλλά αφορούσε κυρίως στην απόρριψη του Πνεύματος του 1789 (και του 1776, φυσικά). Ο Διαφωτισμός, η Εποχή του Ορθολογισμού, γίνεται αντιληπτή ως απαρχή της σύγχρονης αχρειότητας. Κατ’ αυτή την έννοια, ο πρωτοφασισμός μπορεί να οριστεί ως ανορθολογισμός.

3. Ο ανορθολογισμός βασίζεται επίσης στη λατρεία της δράσης για τη δράση.Επειδή η δράση είναι από μόνη της όμορφη, πρέπει να αναλαμβάνεται πριν, ή χωρίς, οποιαδήποτε σκέψη. Η σκέψη είναι μια μορφή αποδυνάμωσης. Επομένως, η κουλτούρα είναι ύποπτη, στο βαθμό που ταυτίζεται με την κριτική στάση.

Η καχυποψία απέναντι στον κόσμο της διανόησης αποτελούσε πάντοτε σύμπτωμα του πρωτοφασισμού, από την υποτιθέμενη ρήση του Γκέμπελς («όταν ακούω να μιλάνε για κουλτούρα αρπάζω το όπλο μου») μέχρι τη συχνή χρήση εκφράσεων όπως «εκφυλισμένοι διανοούμενοι», «κουλτουριάρηδες», «παρηκμασμένοι σνομπ», «τα πανεπιστήμια είναι φωλιές κομμουνιστών». Οι επίσημοι φασίστες διανοούμενοι ασχολούνταν κυρίως με το να επιτίθενται στον σύγχρονο πολιτισμό και την αριστερή διανόηση, που έχουν προδώσει τις παραδοσιακές αξίες.

4. Καμιά συγκρητιστική πίστη δεν αντέχει στην αναλυτική κριτική. Το κριτικό πνεύμα κάνει διακρίσεις μεταξύ των εννοιών, και αυτές οι διακρίσεις αποτελούν σημάδι μοντερνισμού. Στον σύγχρονο πολιτισμό, η επιστημονική κοινότητα επαινεί τη διαφωνία ως μέθοδο βελτίωσης της γνώσης. Για τον πρωτοφασισμό, η διαφωνία είναι προδοσία.

5. Εξάλλου, η διαφωνία αποτελεί σημάδι ποικιλομορφίας. Ο πρωτοφασισμός καλλιεργεί και αναζητεί τη συναίνεση με το να οξύνει και να εκμεταλλεύεται το φυσικό φόβο του διαφορετικού. Η πρώτη έκκληση ενός φασιστικού ή πρώιμου φασιστικού κινήματος είναι η έκκληση ενάντια στους παρείσακτουςΕπομένως, ο πρωτοφασισμός είναι εξ ορισμού ρατσιστικός. 

6. Ο πρωτοφασισμός πηγάζει από την ατομική ή κοινωνική απογοήτευση. Αυτός είναι και ο λόγος που ένα από τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά των φασιστικών καθεστώτων του παρελθόντος ήταν η επίκληση προς μια απογοητευμένη μεσαία τάξη που μαστιζόταν από μια οικονομική κρίση ή ένιωθε πολιτικά εξευτελισμένη και φοβισμένη από την πίεση που ασκούσαν οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Στην εποχή μας, που οι παλιοί «προλετάριοι» είναι πλέον μικροαστοί (και τα λούμπεν στοιχεία είναι κατά κανόνα αποκλεισμένα από την πολιτική σκηνή), ο φασισμός του αύριο θα βρει το ακροατήριό του σ’ αυτή τη νέα πλειοψηφία.

7. Στους ανθρώπους που νιώθουν πως δεν έχουν πλέον ξεκάθαρη κοινωνική ταυτότητα, ο πρωτοφασισμός λέει πως το μοναδικό τους προνόμιο είναι το πιο κοινό, ότι έχουν γεννηθεί στην ίδια χώρα. Αυτή είναι και η απαρχή του εθνικισμού. Άλλωστε, το μοναδικό πράγμα που μπορεί να δώσει ταυτότητα στο έθνος είναι οι εχθροί του. Έτσι, στη ρίζα της πρωτοφασιστικής ψυχολογίας υπάρχει μια εμμονή με τις συνωμοσίες, ιδιαίτερα τις διεθνείς. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν πολιορκημένοι. Ο πιο εύκολος τρόπος να πολεμήσεις μια συνωμοσία είναι η επίκληση στην ξενοφοβία. Αλλά η συνωμοσία πρέπει να έχει και εσωτερικούς μοχλούς: οι Εβραίοι είναι συνήθως ο καλύτερος στόχος, γιατί έχουν το πλεονέκτημα να είναι ταυτόχρονα και εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί. Στις Η.Π.Α., ένα εμφανές δείγμα συνωμοσιολογικής εμμονής βρίσκεται στο βιβλίο του Πατ Ρόμπερτσον Η Νέα Τάξη Πραγμάτων, αλλά, όπως έχουμε δει πρόσφατα, υπάρχουν και πολλά άλλα.

8. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν ταπεινωμένοι από τον επιδεικτικό πλούτο και την δύναμη των εχθρών τους. Όταν ήμουν μικρό παιδί, μου είχαν μάθει ότι οι Εγγλέζοι είχαν πέντε γεύματα τη μέρα. Έτρωγαν πιο συχνά από τους φτωχούς αλλά νηφάλιους Ιταλούς. Και ότι οι Εβραίοι είναι πλούσιοι και βοηθάνε ο ένας τον άλλο μέσω ενός μυστικού δικτύου αμοιβαίας αρωγής. Έτσι, με μια συνεχή μετατόπιση της ρητορικής εστίασης, οι εχθροί είναι ταυτόχρονα πολύ ισχυροί και πολύ αδύναμοι. Οι φασιστικές κυβερνήσεις είναι καταδικασμένες να χάνουν τους πολέμους τους, γιατί είναι εγγενώς ανίκανες να κάνουν μια αντικειμενική εκτίμηση της δύναμης του εχθρού.

9. Για τον πρωτοφασισμό, δεν υπάρχει αγώνας για τη ζωή· αντίθετα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Επομένως, ο ειρηνισμός ισοδυναμεί με συναλλαγή με τον εχθρό.Είναι κακός, γιατί η ζωή είναι ένας συνεχής πόλεμος. Αυτό, όμως, επιφέρει ένα «σύμπλεγμα Αρμαγεδδώνα». Εφόσον οι εχθροί πρέπει να ηττηθούν, θα πρέπει να υπάρξει μια τελική μάχη, μετά από την οποία το κίνημα θα έχει υπό τον έλεγχό του ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια «τελική λύση», όμως, θα σημάνει την αρχή μιας περιόδου ειρήνης, μιας Χρυσής Εποχής, πράγμα που έρχεται σε αντίφαση με το δόγμα του συνεχούς πολέμου. Κανείς φασίστας ηγέτης δεν έχει καταφέρει ποτέ να λύσει αυτό το πρόβλημα.

10. Ο ελιτισμός αποτελεί χαρακτηριστική διάσταση κάθε αντιδραστικής ιδεολογίας, στο βαθμό που είναι θεμελιωδώς αριστοκρατικός, και ο αριστοκρατικός και μιλιταριστικός ελιτισμός συνεπάγεται την περιφρόνηση προς τους αδύναμους. Ο πρωτοφασισμός μπορεί να εκφράσει μόνο έναν λαϊκό ελιτισμό. Κάθε πολίτης ανήκει στον καλύτερο λαό του κόσμου, τα μέλη του κόμματος είναι οι καλύτεροι πολίτες, κάθε πολίτης μπορεί (ή πρέπει) να γίνει μέλος του κόμματος. Αλλά δεν μπορεί να υπάρχουν πατρίκιοι χωρίς πληβείους.

Ο Ηγέτης, που γνωρίζει ότι η εξουσία δεν του απονεμήθηκε δημοκρατικά αλλά την κατέκτησε με τη βία, γνωρίζει επίσης ότι η δύναμή του βασίζεται στην αδυναμία των μαζών· οι μάζες είναι αδύναμες, και γι’ αυτό χρειάζονται και αξίζουν έναν ηγεμόνα. Και εφόσον η ομάδα είναι οργανωμένη ιεραρχικά (σύμφωνα με το στρατιωτικό πρότυπο), κάθε ηγέτης περιφρονεί τους υφισταμένους του, και καθένας απ’ αυτούς περιφρονεί τους κατωτέρους του. Αυτό ενισχύει την αίσθηση του μαζικού ελιτισμού.

11. Μέσα σ’ αυτή την προοπτική, όλοι μαθαίνουν πως πρέπει να γίνουν ήρωες. Σε κάθε μυθολογία, ο ήρωας είναι ένα εξαιρετικό ον, αλλά για την πρωτοφασιστική ιδεολογία ο ηρωισμός είναι ο κανόνας. Αυτή η λατρεία του ηρωισμού συνδέεται στενά με τη λατρεία του θανάτου. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα συνθήματα που είχαν οι ισπανοί φαλαγγίτες ήταν το «viva la muerte» («ζήτω ο θάνατος»).

Στις μη φασιστικές κοινωνίες, ο απλός λαός μαθαίνει ότι ότι ο θάνατος είναι κάτι το δυσάρεστο που όμως πρέπει να το αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια· και οι πιστοί μαθαίνουν ότι είναι ένας οδυνηρός τρόπος για να περάσουν σε μια μεταφυσική ευτυχία. Αντίθετα, ο πρωτοφασίστας ήρωας αποζητά τον ηρωικό θάνατο, ο οποίος διαφημίζεται ως η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μια ηρωική ζωή. Ο πρωτοφασίστας ήρωας ανυπομονεί να πεθάνει. Μέσα στην ανυπομονησία του, συχνά στέλνει κι άλλους ανθρώπους στο θάνατο.

12. Επειδή και ο συνεχής πόλεμος και ο ηρωισμός είναι δύσκολα παιχνίδια, ο πρωτοφασίστας μεταθέτει τον πόθο του για εξουσία στη σεξουαλική συμπεριφορά του. Έτσι προκύπτει ο ματσισμός [σ.τ.Μ.: το αντριλίκι] (που συνεπάγεται αφενός την περιφρόνηση προς τη γυναίκα και αφετέρου την καταδίκη ”παρεκκλινουσών” ερωτικών συνηθειών, όπως η αγνότητα ή η ομοφυλοφιλία). Και επειδή και το σεξ είναι δύσκολο παιχνίδι, ο πρωτοφασίστας ήρωας προτιμά να παίζει με τα όπλα – σαν φαλλικό υποκατάστατο. 

13. Ο πρωτοφασισμός βασίζεται σε έναν επιλεκτικό λαϊκισμό, έναν ποιοτικό λαϊκισμό, θα έλεγε κανείς. Σε μια δημοκρατία, οι πολίτες έχουν ατομικά δικαιώματα, αλλά οι πολίτες συνολικά έχουν πολιτική επιρροή μόνο από ποσοτική άποψη — ακολουθούνται οι αποφάσεις της πλειοψηφίας. Για τον πρωτοφασισμό, όμως, τα άτομα ως άτομα δεν έχουν δικαιώματα, και ο Λαός γίνεται αντιληπτός σαν ποιότητα, σαν μια μονολιθική οντότητα που εκφράζει την Κοινή Βούληση. Και επειδή κανένα μεγάλο σύνολο ατόμων δεν μπορεί ποτέ να έχει κοινή βούληση, ο Ηγέτης παριστάνει το διερμηνέα τους.

Έχοντας χάσει την εξουσία της αντιπροσώπευσης, οι πολίτες δεν πράττουν· καλούνται μόνο να παίξουν το ρόλο του Λαού. Έτσι, ο Λαός δεν είναι παρά ένα θεατρικό εφεύρημα. Για να πάρουμε μια γεύση ποιοτικού λαϊκισμού δεν χρειαζόμαστε πλέον την Πιάτσα Βενέτσια της Ρώμης, ούτε το Στάδιο της Νυρεμβέργης. Υπάρχει στο μέλλον μας ένας τηλεοπτικός ή διαδικτυακός λαϊκισμός, στον οποίο η συναισθηματική αντίδραση μιας επιλεγμένης ομάδας πολιτών θα μπορεί να παρουσιάζεται και να γίνεται αποδεκτή ως η Φωνή του Λαού.

Λόγω του ποιοτικού λαϊκισμού του, ο πρωτοφασισμός πρέπει να είναι κατά των «διεφθαρμένων» κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων. Μια από τις πρώτες φράσεις που είπε ο Μουσολίνι στο ιταλικό κοινοβούλιο ήταν «Θα μπορούσα να μετατρέψω αυτό το βουβό και καταθλιπτικό μέρος σε στρατόπεδο για τις σπείρες μου» — οι «σπείρες» είναι μια υποδιαίρεση της παραδοσιακής ρωμαϊκής λεγεώνας. Βέβαια, αμέσως βρήκε καλύτερο καταυλισμό για τις σπείρες του, αλλά λίγο αργότερα διέλυσε το κοινοβούλιο. Όποτε ένας πολιτικός αμφισβητεί τη νομιμότητα ενός κοινοβουλίου γιατί δεν αντιπροσωπεύει πλέον τη Φωνή του Λαού, αρχίζει και μυρίζει πρωτοφασισμό.

14. Ο πρωτοφασισμός μιλάει την «Νέα Ομιλία». Η Νέα Ομιλία επινοήθηκε από τον Όργουελ στο βιβλίο του 1984, ως επίσημη γλώσσα του Αγγλικού Σοσιαλισμού.Αλλά σε πολλές μορφές δικτατορίας συναντά κανείς πρωτοφασιστικά χαρακτηριστικά. Όλα τα ναζιστικά και φασιστικά σχολικά εγχειρίδια χρησιμοποιούσαν φτωχό λεξιλόγιο και στοιχειώδη σύνταξη, με σκοπό να περιορίσουν τη διάδοση των εργαλείων της σύνθετης και κριτικής σκέψης. Αλλά πρέπει να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε άλλα είδη Νέας Ομιλίας, ακόμα κι αν παίρνουν τη φαινομενικά αθώα μορφή ενός δημοφιλούς τοκ-σόου.

Το πρωινό της 27ης Ιουλίου 1943, έμαθα ότι, σύμφωνα με ραδιοφωνικές ανακοινώσεις, ο φασισμός είχε καταρρεύσει και ο Μουσολίνι είχε συλληφθεί.Όταν η μητέρα μου με έστειλε να αγοράσω την εφημερίδα, είδα ότι οι εφημερίδες στον κοντινότερο πάγκο είχαν διαφορετικούς τίτλους. Επιπλέον, αφού είδα τους τίτλους, συνειδητοποίησα ότι κάθε εφημερίδα έγραφε διαφορετικά πράγματα. Αγόρασα μία στην τύχη, και διάβασα στην πρώτη σελίδα ένα μήνυμα που το υπέγραφαν πέντε ή έξι πολιτικά κόμματα — ανάμεσά τους η Χριστιανική Δημοκρατία, το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κόμμα της Δράσης, και το Φιλελεύθερο Κόμμα.

Μέχρι τότε, πίστευα ότι υπήρχε μόνο ένα κόμμα σε κάθε χώρα, και ότι στην Ιταλία αυτό ήταν το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα. Τώρα, ανακάλυπτα ότι στη χώρα μου μπορούσαν να υπάρχουν ταυτόχρονα διάφορα κόμματα. Καθώς ήμουν έξυπνο παιδί, κατάλαβα ότι όλα αυτά τα κόμματα δεν μπορεί να γεννήθηκαν μέσα σε μια νύχτα, άρα θα πρέπει να υπήρχαν εδώ και αρκετό καιρό ως μυστικές οργανώσεις. Το μήνυμα στην πρώτη σελίδα πανηγύριζε για το τέλος της δικτατορίας και την επιστροφή της ελευθερίας: της ελευθερίας του λόγου, του τύπου, της πολιτικής σύμπραξης.

Αυτές τις λέξεις, «ελευθερία», «δικτατορία» — τις διάβαζα τώρα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Χάρη σ’ αυτές τις λέξεις, ξαναγεννήθηκα ως ελεύθερος δυτικός άνθρωπος. Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, ώστε το νόημα αυτών των λέξεων να μην ξεχαστεί ξανά. Ο πρωτοφασισμός βρίσκεται ακόμα γύρω μας, πολλές φορές με πολιτικά.Θα ήταν πολύ ευκολότερο, για μας, αν εμφανιζόταν στην παγκόσμια σκηνή κάποιος και έλεγε «Θέλω να ξανανοίξω το Άουσβιτς, θέλω να παρελάσουν ξανά οι Μελανοχίτωνες στις ιταλικές πλατείες». Αλλά η ζωή δεν είναι τόσο απλή.

Ο πρωτοφασισμός μπορεί να επιστρέψει με το πιο αθώο προσωπείο. Είναι καθήκον μας να τον αποκαλύπτουμε και να καταδεικνύουμε οποιαδήποτε από τις νέες εκφάνσεις του — κάθε μέρα, σε κάθε μέρος του κόσμου. Και είναι καλό να θυμόμαστε τα λόγια που είπε ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ στις 4 Νοεμβρίου 1938: «Τολμώ να πω ότι, αν ποτέ η αμερικανική δημοκρατία πάψει να προχωρεί ως ζωντανή δύναμη και να προσπαθεί μέρα και νύχτα, με ειρηνικό τρόπο, να κάνει όλους τους πολίτες μας καλύτερους, τότε ο φασισμός θα δυναμώσει στη χώρα μας».

Η ελευθερία και η απελευθέρωση είναι μια ατέρμονη διαδικασία.

Πηγη:Νοστιμον Ημαρ