2.4.19

Ο Peyman Είναι ο Πρώτος Πρόσφυγας Ράπερ στην Ελλάδα

«Με τα τραγούδια μου θέλω να εκφράσω αυτά που έχω δει, που βλέπω και που θα δω».

Η ιστορία του Peyman όπως τη διηγήθηκε στη Μελπομένη Μαραγκίδου
Το όνομά μου είναι Peyman. Κατάγομαι από το Αφγανιστάν, είμαι 19 ετών και είμαι ράπερ. Μεγάλωσα στην Τεχεράνη, στο Ιράν, σε μία μεγάλη οικογένεια και στα 16 μου μεταναστεύσαμε για την Ευρώπη. 
Έζησα στην Κωνσταντινούπολη για επτά μήνες και πριν από εκεί στο Μπόντρουμ. Πλέον, ζω στην Ελλάδα.



Όταν ήμουν στο Ιράν, η σχέση μου με τη ραπ ήταν αδύναμη. Ήμουν γενικώς σε πολύ δύσκολη κατάσταση και η ραπ είναι κάτι πολύ καινούριο στο Ιράν. Στην πραγματικότητα, σους περισσότερους ανθρώπους δεν αρέσει. Και κανείς δεν έχει smartphone ή Ίντερνετ. Μου άρεσε αυτό. Έψαχνα για νέους ράπερ μέσα από τα CD που υπήρχαν στις υπαίθριες αγορές. Και κάθε μέρα γινόταν όλο και καλύτερα.


Στο Ιράν, οι ράπερ κινδυνεύουν με φυλάκιση, γιατί λένε την αλήθεια. Κάποιοι από αυτούς «δεν θέλουν να πάνε στον παράδεισο». Όπως εγώ. Απλώς θέλουν μία ειρηνική ζωή. Κι αυτό είναι μία επικίνδυνη ευχή για τους εκπροσώπους του Ισλάμ.
Έφτασα στην Ελλάδα το 2016 και συγκεκριμένα στη Χίο, έχοντας προσπαθήσει έξι φορές να διασχίσω με τη βάρκα τα σύνορα. Από τη στιγμή που ήρθα στην Αθήνα, ζούσα στο καμπ της Μαλακάσας για έναν χρόνο. Μετά φύγαμε και πήγαμε στο City Plaza, διότι η μητέρα μου ήταν άρρωστη. Και πέρυσι μετακομίσαμε σε ένα διαμέρισμα μέσω του προγράμματος στέγασης. Μας απομένουν τρεις μήνες σε αυτό το σπίτι, η μητέρα μου και η αδελφή μου θα φύγουν από την Αθήνα κι εγώ θα πρέπει να βρω κάπου να ζήσω.


Θα ήθελα να πάω σε ελληνικό σχολείο. Προσπάθησα να πάω κάποια στιγμή αλλά ήταν δύσκολο να επικεντρωθώ στη μελέτη. Περιμένουμε την οικογενειακή επανένωση. Τα αδέλφια μου ζουν στην Αυστρία. Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο αν θα μπορώ να πάω με τη μητέρα μου ή όχι. Το γραφείο μετανάστευσης μου είχε πει ότι μπορώ να φύγω, αλλά μετά από δυο εβδομάδες μου είπαν όχι. Και τώρα είμαι τελείως μπερδεμένος. Τι μπορώ να κάνω; Η μητέρα μου θα μπορεί με αυτόν τον τρόπο να ξαναδεί τον μικρό μου αδερφό, αλλά θα αφήσει εμένα πίσω. Δεν νομίζω ότι αυτό λέγεται οικογενειακή επανένωση, αλλά αργός θάνατος.
Οι αγαπημένοι μου ράπερ; Mr. Bahram Nouraei, Mr. Soroush Lashkari (Hichkas), Mr. Reza Peshro, Mr. Amir Khalvat, Mr. Shahin Najafi, Mr. Hossein Ables, Moltaft Group, Kaghaz Group. Μου αρέσουν γιατί με αυτούς μεγάλωσα και μου έμαθαν το αίσθημα της ελευθερίας. Έμαθα πολλά πράγματα από αυτούς. Είμαστε σαν οικογένεια με κάποιον τρόπο. Μοιραζόμαστε την ίδια αξία: την ελευθερία. Είμαστε μαζί σε αυτό. Και οι Πέρσες και οι μη Πέρσες ράπερ.
Έχω συναντήσει μερικούς ράπερ στην Ελλάδα. Έχω γνωρίσει τον Λεωνίδα Οικονομάκη από τους Social Waste. Με κάλεσε για καφέ. Έγραψε μάλιστα κι ένα άρθρο για μένα στο «Περιοδικό» και πέρυσι μου έδωσε δωρεάν εισιτήρια για τη συναυλία του. Τα τραγούδια του με τον φίλο του, τον Χρήστο, είναι υπέροχα. Επίσης, έχω γνωρίσει τον Mc Yinka σε ένα φεστιβάλ και κάναμε μία συναυλία στο City Plaza. Μετά από αυτό έπαιξα και στο βίντεο-κλιπ του. Στο City Plaza γνώρισα επίσης τον Βέβηλο και το γκρουπ του. Το flow του είναι πολύ δυνατό. Βέβαια, έχω πάει σε πολλά live κι άλλων ράπερ στην Αθήνα.


Έχω τόσα πολλά όνειρα για το μέλλον. Ήρθα στην Ευρώπη όχι μόνο για να σώσω τον εαυτό μου, αλλά και τους ανθρώπους μου και τους φίλους μου. Πολλοί άνθρωποι στο Ιράν και το Αφγανιστάν δεν έχουν τα χρήματα να πληρώσουν διακινητές για να περάσουν τα σύνορα. Ίσα-ίσα φτάνουν τα χρήματα για φαγητό και εκπαίδευση. Χρειάζονται βοήθεια κι αυτοί, χρειάζονται ελπίδα. Οι φτωχοί άνθρωποι είναι τα πραγματικά θύματα των πολιτικών και των πολέμων. Τις προάλλες, είδα έναν πολύ δυνατό άνδρα να κλαίει. Γιατί; Επειδή ήταν Αφγανός και πρόσφυγας. Θέλω να παλέψω για την ελευθερία της πατρίδας μου. Η Ευρώπη μού έσωσε τη ζωή και πλέον ελπίζω να σώσω κι εγώ κάποιους ανθρώπους μέσω της ραπ ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο μπορέσω. Θέλω να δώσω στους ανθρώπους ελπίδα και να τους πω ότι τους στηρίζω, ότι μπορώ να τους καταλάβω γιατί ήμουν κι εγώ στη θέση τους.
Με τα τραγούδια μου θέλω να εκφράσω αυτά που έχω δει, που βλέπω και που θα δω. Οτιδήποτε μπορεί να είναι καλό στη ζωή. Μπορεί να είναι διαμαρτυρία προς την κυβέρνηση, κάτι για τα δικαιώματα των παιδιών, των γυναικών, των ζώων. Κάτι για τον πόλεμο, την θρησκεία, τα εγκλήματα.


Στην Ευρώπη νιώθω πιο ελεύθερος να κάνω ραπ, αλλά πρέπει να προσέχω, γιατί υπάρχουν εξτρεμιστές που μπορεί να μου κάνουν κακό, τόσο εδώ όσο και στο Αφγανιστάν. Πιστεύουν ότι είμαι ειδωλολάτρης. Είναι δύσκολο για μένα γιατί είμαι ράπερ και θέλω να μιλάω για διάφορα προβλήματα. Πολλά προβλήματα στις ζωές μας έχουν σχέση με θρησκευτικές πεποιθήσεις και δεισιδαιμονίες. Αλλά οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά ευαίσθητοι σε αυτά τα θέματα και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι πιο δύσκολο να ραπάρεις για τέτοια θέματα. Αλλά θέλω να βρω νέους τρόπους να μιλήσω γι' αυτά.
Εύχομαι να υπάρχει ειρήνη για όλους. Επίσης εύχομαι να αναπτυχθεί το αφγανικό ραπ, να γίνει σπουδαίο, δυνατότερο, ώστε να το ακούν όλο και περισσότεροι άνθρωποι. Θα ήθελα να γίνω καλός ράπερ και να φτιάξω μία ομάδα. Αλλά το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να γυρίσω τον κόσμο, να πάω παντού, να γνωρίσω καινούριους ανθρώπους, νέες κουλτούρες και νέες θρησκείες.
Στους άλλους πρόσφυγες θα έλεγα να μείνουν αισιόδοξοι και δυνατοί. Να βοηθούν ο ένας τον άλλον. Να παλεύουν για την ελευθερία, να δουλεύουν σκληρά για τα παιδιά και τις επόμενες γενιές. Και να μην κάνουν τα ίδια λάθη με τους πατεράδες μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου