24.5.18

Η Επικίνδυνη Εξίσωση της Παιδοκτονίας με την Έκτρωση από την Ελληνική Δικαιοσύνη

«Μέχρι εκείνη την ώρα δεν ήξερε η μητέρα μου πως ήμουν έγκυος. Όταν με έπιασαν οι πόνοι αναγκάστηκα να της το πω. Μπήκα στο μπάνιο και εκείνη κάθισε έξω γιατί δεν χωρούσαμε. Δεν μπορούσε να δει τι γινόταν έτσι που ήταν η πόρτα. Γέννησα το έπλυνα στον νιπτήρα κι εκείνο πήγε στο στήθος μου και έφαγε. Μετά από λίγη ώρα άκουσα το μωρό να βγάζει κάποιους περίεργους ήχους. Είδα πως από τη μύτη και το στόμα έτρεχε αίμα και δεν ανέπνεε. Μου είπε (η μητέρα της) ότι τα παλιά χρόνια βάζανε λίγο χαρτάκι μέσα στο στόμα του παιδιού για να τραβήξει το αίμα. Αφού έβγαλα το χαρτί από το στόμα, πήρα ένα κομμάτι από κορδόνι που βρήκα μέσα στο μπάνιο και το έδεσα στο λαιμό του μήπως ενοχληθεί και αντιδράσει. Μετά φώναξα τη μαμά μου να μου φέρει κι άλλο χαρτί και το έβαλα στο στόμα του. Αλλά πάλι δεν ανέπνεε και το άφησα όπως ήταν. Φώναξα στη μάνα μου πως το παιδί δεν ανέπνεε, δεν ζούσε και εκείνη έβαλε τα κλάματα και είπε "τι θα κάνουμε τώρα". Εγώ της είπα να φέρει μια σακούλα για να βάλω μέσα το μωρό, μαζί με άλλα σκουπίδια και να το αφήσουμε κάπου έξω. Εγώ έμεινα στο δωμάτιό μου και ζήτησα από τη μαμά μου να πάει να αφήσει κάπου έξω τη σακούλα με το μωρό».

Αυτά ανέφερε στη συμπληρωματική κατάθεση που έδωσε η γυναίκα που γέννησε το μωρό που βρέθηκε νεκρό σε κάδο σκουπιδιών γυμνό, σε μια πλαστική σακούλα super market, με τον ομφάλιο λώρο που δεν είχε αποκοπεί καθώς και με ένα κορδόνι τυλιγμένο στον λαιμό του και το στόμα του γεμάτο χαρτί. Σύμφωνα με τη νεκροψία-νεκροτομή, το βρέφος γεννήθηκε ζωντανό και ο θάνατός του «οφείλεται συνεπεία περιτύλιξης της τραχηλικής χώρας δια του ομφάλιου λώρου και δια βρόγχου, καθώς και απόφραξης της στοματικής κοιλότητας δια τεμαχίου χάρτου». Η ιατροδικαστής που εξέτασε το σώμα του, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Ο θάνατος ήταν ασφυκτικός και προσδιορίζεται βραδινές ώρες της Κυριακής. Το παιδάκι γεννήθηκε ζωντανό».

Η Αστυνομία χρειάστηκε τρεις μήνες προκειμένου να ταυτοποιήσει το δείγμα DNA που είχε πάρει από το μωρό που βρέθηκε στον κάδο απορριμάτων. Λάμβαναν για αρκετό καιρό από νεαρές κοπέλες δείγματα DNA για να το ταυτοποιήσουν με εκείνο του μωρού. Η γυναίκα που αναζητούσαν «θα έπρεπε να είναι κάτω των 25, να μένει στην περιοχή και να μην είναι παντρεμένη». Τελικά, αποδείχθηκε πως μητέρα ήταν μια 19χρονη μαθήτρια του ΕΠΑΛ Πετρούπολης. Η ίδια, μετά τη σύλληψή της, ανέφερε πως η κύηση προέκυψε τυχαία ύστερα από περιστασιακή επαφή που είχε με άνδρα τον οποίο γνώρισε μέσω κοινών γνωστών και με τον οποίο δεν διατήρησε επικοινωνία έκτοτε. Αντελήφθη ότι ήταν έγκυος όταν έφτασε στον έβδομο μήνα και αποφάσισε να το κρύψει από τη μητέρα της και τον αδελφό της, διότι, όπως είπε, φοβόταν τις αντιδράσεις.

Η μητέρα της κατέθεσε στους αστυνομικούς πως δεν γνώριζε ότι η κόρη της ήταν έγκυος. Το έμαθε όταν γέννησε, αμέσως μετά τον τοκετό, ενώ ήδη βρισκόταν έξω από το μπάνιο. Ομολόγησε όμως πως πέταξε το νεογνό στα σκουπίδια.

Μετά τη σύλληψή τους, ο εισαγγελέας άσκησε δίωξη στις δύο γυναίκες για ανθρωποκτονία από πρόθεση κατά συναυτουργία. Ο συνήγορός τους ωστόσο ζήτησε τη μετατροπή της κατηγορίας σε παιδοκτονία για τη 19χρονη και σε συνέργεια σε ανθρωποκτονία για τη μητέρα της προκειμένου να τύχουν μειωμένων ποινών. Παράλληλα η υπερασπιστική γραμμή που ακολουθείται είναι πως «η 19χρονη πάσχει από επιλόχειο κατάθλιψη και βρίσκεται σε άθλια ψυχολογική κατάσταση».

Η μητέρα της προφυλακίστηκε αμέσως, ενώ για τη 19χρονη αρχικά προέκυψε διαφωνία μεταξύ ανακριτή και εισαγγελέα για το εάν θα πρέπει να οδηγηθεί στη φυλακή μέχρι τη διεξαγωγή της δίκης, με τον πρώτο να έχει την άποψη πως η 19χρονη θα πρέπει να αφεθεί ελεύθερη. Τελικά, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών που είχε και τον τελευταίο λόγο για την τύχη της, αποφάσισε προχθές πως θα πρέπει να περάσει και εκείνη την πόρτα της φυλακής του Ελαιώνα Θηβών.

Αυτό που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο στην υπόθεση της 19χρονης είναι το σκεπτικό με το οποίο έκρινε το Δικαστικό Συμβούλιο πως πρέπει να προφυλακιστεί, αφού σημείωσαν πως πρόκειται για ειδεχθές έκγλημα και πως οι καταθέσεις της έπεσαν σε αντιφάσεις. Παράλληλα, όμως, τόνισαν ότι «στη σεξουαλική της ζωή δεν έπαιρνε προφυλάξεις και ότι είχε κάνει άμβλωση στο παρελθόν», κάτι που προσμετρήθηκε αρνητικά για την υπόθεσή της. Για την ακρίβεια είναι η πρώτη φορά που σε δημόσιο έγγραφο αναγράφεται κάτι παρόμοιο, ένα σκεπτικό που ποινικοποιεί τη σεξουαλική επαφή, τις αμβλώσεις και την αυτοδιάθεση του σώματος των γυναικών. 

Είναι επικίνδυνο όταν το σκεπτικό των δικαστικών λειτουργών κινείται με τρόπο τόσο αναχρονιστικό για τα δικαιώματα των γυναικών σε διάφορα επίπεδα. Και είναι επικίνδυνο διότι η πράξη της παιδοκτονίας δεν συνδέεται ούτε με τις περιστασιακές σεξουαλικές επαφές, ούτε με την άμβλωση που είχε κάνει στο παρελθόν. Η παιδοκτονία είναι από μόνη της ένα ειδεχθές έγκλημα. Το να αφήσεις ένα νεογέννητο μωρό στον κάδο των σκουπιδιών είναι ακόμη μια ανατριχιαστική πράξη που δείχνει τις ζοφερές πλευρές της ανθρώπινης φύσης. Γι' αυτό και θεωρούνται αξιόποινα αδικήματα. Το να έχει όμως μια γυναίκα εφήμερες σεξουαλικές επαφές ή το να έχει προχωρήσει σε άμβλωση στη ζωή της δεν είναι αδίκημα, ούτε και κάνουν ικανή την κάθε γυναίκα που έχει κάνει έκτρωση να πραγματοποιήσει μια παιδοκτονία. Συνδέοντας αυτά τα δυο περιστατικά, οι δικαστικοί λειτουργοί ποινικοποιούν θεσμικά πλέον την αυτοδιάθεση του σώματος των γυναικών, τις αμβλώσεις, τη σεξουαλικότητα εν γένει.

Αυτή η ιστορία, όπως και η ιστορία της 22χρονης που παράτησε το παιδί που γέννησε επίσης μόνη στη μπανιέρα του σπιτιού της πριν από λίγες μόλις ημέρες, θα έπρεπε να μας προβληματίζει όχι επειδή οι γυναίκες έχουν σεξουαλικές επαφές όπως τονίζεται συνεχώς από δικαστές -λαϊκούς και ποινικούς- ή από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που αδηφάγα ψάχνουν να μάθουν πόσους ερωτικούς συντρόφους είχαν αυτές οι γυναίκες στο παρελθόν. Υπάρχουν εκεί έξω γυναίκες που δεν γνωρίζουν την αξία της έκτρωσης και της προφύλαξης. Υπάρχουν μανάδες που δεν μιλάνε στις κόρες τους για ζητήματα τόσο σοβαρά και σχολεία που αδιαφορούν για την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και δημιουργούν ένα κλίμα φόβου αφήνοντας τες αβοήθητες. Υπάρχουν έφηβες που αντιμετωπίζουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και ψάχνουν επικίνδυνους και παράνομους τρόπους για να βάλουν τέλος, άντρες που εξαφανίζονται και τις αφήνουν αβοήθητες γιατί θεωρούν πως δεν είναι δικό τους πρόβλημα, γονείς που δεν παρατηρούν τις εγκυμοσύνες των παιδιών τους. Με το να ποινικοποιείται δικαστικά η έκτρωση, με το να συνδέεται τόσο αβίαστα με την παιδοκτονία απλώς εγκλωβίζουμε τις γυναίκες που αντιμετωπίζουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες σε ακόμη ένα πρόβλημα.

Άννα Νίνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου