28.3.18

Μυστικά και ψέματα για το άσυλο


Επιτάχυνση και πολλαπλασιασμός των απελάσεων Σύρων και άλλων προσφύγων από τα νησιά στην Τουρκία στη βάση της ευρωτουρκικής συμφωνίας, πολλαπλασιασμός των απελάσεων από την ενδοχώρα προς την Τουρκία στη βάση των διμερών συμφωνιών επανεισδοχής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και αξιοποίηση της δυνατότητας ταχείας παρέμβασης της Frontex στα σύνορα της Ευρώπης, εκεί όπου εμφανίζεται πιθανότητα να εμφανιστεί ροή προσφύγων και μεταναστών. 
Σύμφωνα με όσα ακούστηκαν την περασμένη εβδομάδα σε ενημέρωση πηγών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε αποστολή Ελλήνων δημοσιογράφων στις Βρυξέλλες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εντείνει με κάθε τρόπο τις πιέσεις της στην Ελλάδα προκειμένου να εφαρμόσει μέχρι τον Ιούνιο ένα πακέτο μέτρων που θα εκμηδενίζουν την είσοδο των προσφύγων και μεταναστών και θα μεγιστοποιούν τις απελάσεις, έτσι ώστε να ικανοποιηθούν οι χώρες της βόρειας και κεντρικής Ευρώπης και οι χώρες του Βίζεγκραντ και να ανοίξει ο δρόμος για την υιοθέτηση ενός κοινού συστήματος ασύλου στη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου.
Ποια ανθρώπινα δικαιώματα;
Η συζήτηση διεξάγεται σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης και πανικού, με εμφανή τη διάθεση υπερβολής, έτσι ώστε να αποκλείονται λογικά επιχειρήματα και να καθίστανται πολυτέλεια οι προβλέψεις του διεθνούς δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, όπως σημείωσαν οι πηγές της Επιτροπής, η Γερμανία εγείρει θέμα προς την Ελλάδα επειδή εκτιμά ότι, μετά τον Απρίλιο, περνούν παράτυπα τα γερμανικά σύνορα κάθε μήνα περίπου 500 πρόσφυγες –περί τους 220 από την Ιταλία και οι υπόλοιποι από Βουλγαρία και Ελλάδα– αριθμός στατιστικά αμελητέος σε σχέση με το μέγεθος της Γερμανίας, σε σχέση με τον αριθμό των 800.000 προσφύγων που είχε δεχτεί να καλωσορίσει πριν από δυο χρόνια η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, σε σχέση με τον αριθμό των προσφύγων που δημιούργησε ο πόλεμος στη Συρία, όπως και με τον, μειωμένο πάντως, αριθμό όσων συνεχίζουν να φτάνουν στα ελληνικά νησιά.
Κονδύλια και καταγγελίες
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δίνει την εντύπωση ότι παίζει ξανά το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών στην ελληνική κυβέρνηση, τη στιγμή που η ίδια εμφανίζεται να αγνοεί τόσο το διεθνές δίκαιο όσο και τη νόμιμη διαδικασία ασύλου, αν δεν παραπληροφορεί συνειδητά την κοινή γνώμη για τα ζητήματα αυτά.

Οι πηγές επιχείρησαν να επιρρίψουν ευθύνη στην ελληνική κυβέρνηση για καθυστερήσεις στη διαδικασία ασύλου και άφησαν αιχμές για μη σωστή αξιοποίηση ενός τμήματος των ευρωπαϊκών κονδυλίων, χωρίς βέβαια να είναι σε θέση να παρουσιάσουν συγκεκριμένα στοιχεία.

Για το θέμα των κονδυλίων, σημείωσαν ότι υπάρχουν καταγγελίες για «μπίζνες», οι οποίες πάντως ακόμη διερευνώνται και σίγουρα δεν αφορούν το σύνολο των χρημάτων. Για το θέμα των καθυστερήσεων, παρέλειψαν να αναφέρουν συγκριτικά στοιχεία που θα έδειχναν ότι η διαδικασία ασύλου στην Ελλάδα βρίσκεται περίπου στον μέσο όρο των κρατών-μελών, ενώ δέχεται τις περισσότερες αιτήσεις αναλογικά με τον πληθυσμό της.
Διαδικασίες απονομής δικαιοσύνης
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η ενημέρωση βασίζεται σε μια τελείως ανακριβή εικόνα της πραγματικότητας, γεγονός που δημιουργεί τεράστια ερωτήματα για την αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και για τις μεθόδους που χρησιμοποιεί. Αφού οι πηγές εξαίρεσαν τις καθυστερήσεις που απαιτεί η διαδικασία απονομής δικαιοσύνης, όπως είπαν, στη συνέχεια σημείωσαν: «Υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσαν να είχαν βελτιωθεί ήδη.

Παραδείγματος χάριν, ο χρόνος που η επιτροπή Α, Β ή Γ πρέπει να αποδίδει την απόφασή της για τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Απ’ ό,τι ξέρω, αν έχουμε τρεις, τέσσερις, πέντε επιτροπές και ο άνθρωπος ο οποίος κάνει την ένσταση πρέπει να περάσει από όλες τις επιτροπές και η κάθε επιτροπή αργεί πέντε μέρες και άλλες πέντε, και δεν μιλάμε μόνο για πέντε μέρες, μιλάμε για πενήντα μέρες, εξήντα μέρες, εβδομήντα, τρεις μήνες, όταν λοιπόν αργεί, ο συνολικός χρόνος είναι μεγαλύτερος από τον χρόνο που μπορεί η Ευρώπη, η Ελλάδα, το κανονικό της σύστημα, να κρατήσει ανθρώπους μέσα. Οταν λοιπόν βγαίνει η απόφαση και τους ψάχνουμε, δεν τους βρίσκουμε. Πολύ απλά».

Η παραπάνω δήλωση προδίδει πλήρη σύγχυση. Τέτοια διαδικασία ούτε προβλέπεται στο ελληνικό δίκαιο ούτε συναντάται στην πράξη, αλλά υπάρχει μόνο στη φαντασία των πηγών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Το ερώτημα είναι αν θα υποκύψει σε αυτές τις μεθοδευμένες πιέσεις η ελληνική κυβέρνηση, που μέχρι τώρα ακολουθεί σε έναν βαθμό την πολιτική μεταφοράς των ευάλωτων προσφύγων στην ενδοχώρα, όπως το προβλέπει η ανάγκη για ανθρωπιστική φροντίδα των ανθρώπων, το διεθνές δίκαιο αλλά και η ίδια η ευρωτουρκική συμφωνία, που εξαιρεί ρητά τους ευάλωτους πρόσφυγες από την εφαρμογή της.
Τι σκέφτεται ο Δ. Βίτσας
Ο νέος υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Δημήτρης Βίτσας δεν έχει ανοίξει πλήρως τα χαρτιά του. Ολοκληρώνοντας την περιοδεία στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου, ανακοίνωσε ότι σύντομα θα νομοθετηθεί η ανώτατη διάρκεια της διαδικασίας ασύλου στους τρεις μήνες.

Πρόκειται για νομοσχέδιο που κατέθεσε στη Βουλή ο πρώην υπουργός Γιάννης Μουζάλας, συναντώντας αντιδράσεις εντός της κυβέρνησης για διατάξεις του. Ο κ. Βίτσας δεν διευκρίνισε πώς θα πετύχει στην πράξη την ολοκλήρωση της διαδικασίας ασύλου σε τρεις μήνες, με δεδομένο ότι ο ισχύων νόμος προβλέπει να ολοκληρώνεται η διαδικασία σε έξι μήνες, ωστόσο στην πράξη η διαδικασία ξεπερνά κατά πολύ το ένα έτος.
«Χτυπώντας» την Ελλάδα με ανακρίβειες
Δεν είναι η πρώτη φορά που αξιωματούχοι της Ε.Ε. διαδίδουν ανακριβή και αναληθή στοιχεία, προκειμένου να επιρρίψουν ευθύνες στην Ελλάδα, να την πιέσουν να εφαρμόσει σκληρή πολιτική ή να δικαιολογήσουν πολιτικές που μετά βίας κινούνται εντός των ορίων του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου.

Τον Φεβρουάριο του 2016, η «Εφ.Συν.» αποκάλυπτε ότι η τελευταία έκθεση αξιολόγησης της φύλαξης των ελληνικών συνόρων, αποσπάσματα της οποίας είχε δημοσιοποιήσει πρώιμα ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Ντομπρόβσκις, διέφερε σημαντικά από τις παρατηρήσεις των τεχνικών κλιμακίων.

Σκοπός της «πολιτικής παρέμβασης», την οποία παραδέχτηκαν εκ των υστέρων εκπρόσωποι της Επιτροπής, ήταν να κατηγορηθεί η Ελλάδα για μη συμμόρφωση με τους κανόνες της Συνθήκης Σένγκεν και έτσι να δικαιολογηθεί η αναστολή της συνθήκης από τα κράτη της κεντρικής Ευρώπης («Εκβιασμός... εκ προμελέτης», 2/2/2016).

Τον Ιούνιο του 2016, ανώνυμος αξιωματούχος του Συμβουλίου Υπουργών και στέλεχος του γερμανικού ΥΠΕΣ παραπληροφορούσαν την κοινή γνώμη ότι στο ελληνικό δευτεροβάθμιο όργανο της διαδικασίας ασύλου μετείχε εκπρόσωπος ΜΚΟ. Σκοπός τους ήταν να πιέσουν την Ελλάδα να αλλάξει τη σύνθεση των Επιτροπών Προσφυγών, καθώς μέχρι τότε η συντριπτική πλειονότητα των αποφάσεών τους έκαναν δεκτό ότι δεν αποτελεί ασφαλή τρίτη χώρα η Τουρκία.

Η σύνθεση των επιτροπών άλλαξε με τη γνωστή τροπολογία του τότε υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα, ωστόσο η αλλαγή καθυστέρησε τη διαδικασία περισσότερο από ενάμιση χρόνο, λόγω της προσφυγής οργανώσεων στο ΣτΕ («Μαζικές απελάσεις ζητούν οι Βρυξέλλες», 10/6/2016).

Είναι, τέλος, χαρακτηριστικός ο τρόπος που επιχείρησε ο επίτροπος Αβραμόπουλος αρχικά να αρνηθεί και εν συνεχεία να δικαιολογήσει και να συγκαλύψει το παράνομο πλαφόν στις οικογενειακές επανενώσεις προσφύγων που συμφώνησαν μυστικά το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών με τον κ. Μουζάλα την άνοιξη του 2017 («Οικογένειες χωρισμένες στα δύο επ' αόριστον; Κανένα πρόβλημα στα μάτια της Κομισιόν...», 4/8/2017).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου