24.10.17

Μια 24χρονη που μεγάλωσε με την ελίτ των Νεοναζί εξηγεί πώς αναθεώρησε διαβάζοντας Ιστορία

Η Heidi Benneckenstein είναι μια 24χρονη δασκάλα και μητέρα ενός μικρού αγοριού. Πριν από περίπου έναν χρόνο, ωστόσο, ήταν μια νεοναζί ονόματι Heidrun Redeker. Η Heidrun γεννήθηκε σε μια ακροδεξιά οικογένεια που ζει κοντά στο Μόναχο. Τη μεγάλωσαν με τις «völkische» αξίες - μια γερμανική λέξη που μεταφράζεται ως «λαϊκές», όμως σημαίνει κάτι πολύ πιο μοχθηρό και περιγράφεται καλύτερα με τις έννοιες της πειθαρχίας, της υπακοής και του φανατικού πατριωτισμού.

Όταν ήταν επτά ετών, η Heidi πέρασε το πρώτο από τα πολλά εν συνεχεία καλοκαίρια της σε μια κατασκήνωση που τη διεύθυνε το «Heimattreuen Deutschen Jugend» (HDJ) – μια λέσχη νεολαίας που είχε ως στόχο τη δημιουργία της νέας γενιάς της ναζιστικής ελίτ (το γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών έκλεισε τη λέσχη το 2009). Η Heidi ήταν επίσης αρνήτρια του Ολοκαυτώματος και γιόρταζε τα γενέθλια του Hitler.

Εκτός από τη διδασκαλία, η Heidi απολαμβάνει, επίσης, τη συγγραφή. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, Ein Deutsches Mädchen (εκδ. Klett-Cotta, Μια Γερμανίδα Κοπέλα), μια αυτοβιογραφική περιγραφή της εσωτερικής λειτουργίας της γερμανικής νεοναζιστικής σκηνής. Συναντήθηκα μαζί της, για να μιλήσουμε για αυτό.

VICE: Πώς ήταν η παιδική σου ηλικία;Heidi Benneckenstein: Ο πατέρας μου ήταν πολύ αυστηρός – έπρεπε να του ζητάμε την άδεια για τα πάντα. Στο μεσημεριανό, η αδερφή μου κι εγώ μπορούσαμε να μιλήσουμε, μόνο όταν μας απευθυνόταν ο λόγος.

Πολύ αυστηρό ακούγεται αυτό, όμως όχι απαραίτητα ναζιστικό.Όχι, όμως βασίζεται στις αρχές των ναζί.

Πότε συνειδητοποίησες ότι η οικογένειά σου ήταν νεοναζί και όχι απλώς διαφορετική από τις άλλες;Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω σχολείο, είχα ήδη την αίσθηση ότι δεν είμαστε σαν τις υπόλοιπες οικογένειες. Θυμάμαι μια φορά που έδειχνα σε μια φίλη μου πώς να σχεδιάσει τη σβάστικα. Τότε, δεν ήξερα ότι είχε να κάνει με την ακροδεξιά ιδεολογία. Νόμιζα απλώς ότι έδειχνα κάτι ενδιαφέρον στη φίλη μου.


Ο πατέρας σου είναι νεοναζί και αρνητής του Ολοκαυτώματος, ο οποίος γιορτάζει τα γενέθλια του Hitler. Η μητέρα σου πώς είναι;Όσο πιο πολύ το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι δεν είχε τόσο ακραίες αντιλήψεις – τουλάχιστον σε σχέση με τον πατέρα μου. Φυσικά, ήταν μπροστά κάθε φορά που ο πατέρας μου έκανε ένα ρατσιστικό αστείο και το ανεχόταν. Όμως ήμασταν πολύ κοντά και μπορώ να πω ότι είχαμε έως και μια σχέση αγάπης. Προσπάθησε να με προστατέψει από τον πατέρα μου, όσο περισσότερο μπορούσε.


Η πρώτη σου επαφή με τον ευρύτερο νεοναζιστικό χώρο ήταν στην ηλικία των επτά ετών, όταν πρωτοπήγες σε ένα σύγχρονο στρατόπεδο νεολαίας του Hitler. Πώς ήταν εκεί;Το πρώτο απόγευμα ήταν πολύ διασκεδαστικό, επειδή ένιωθα ότι είμαι σε μια κλασική κατασκήνωση προσκόπων – περνούσαμε την περισσότερη ώρα παίζοντας. Όμως η ατμόσφαιρα άλλαξε τις επόμενες μέρες, καθώς οι κανόνες και οι ομαδάρχες που τους επέβαλλαν γίνονταν όλο και πιο αυστηροί.

Δηλαδή;Για παράδειγμα, μας ξυπνούσαν στις επτά το πρωί και μας έβαζαν να κάνουμε ασκήσεις σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν. Μια μέρα, τιμώρησαν ένα αγόρι στο πρωινό εγερτήριο, επειδή δεν στεκόταν εντελώς ίσια. Τον ανάγκασαν να κάνει κάμψεις, ενώ ταυτόχρονα του φώναζαν. Κάποιοι ομαδάρχες έριχναν ακόμη και ξύλο στα παιδιά που δεν έκαναν αυτό που τους έλεγαν.

Τι άλλες δραστηριότητες υπήρχαν στην κατασκήνωση;Τα κορίτσια κυρίως εξασκούνταν στο ράψιμο και το κέντημα και τα αγόρια έχτιζαν πράγματα και έκαναν πυγμαχία. Γίνονταν τακτικές διαλέξεις για σημαντικές προσωπικότητες των ναζί, όπως για την αγαπημένη πιλότο του Hitler, τη Hanna Reitsch και προτού πέσουμε για ύπνο, τραγουδούσαμε τραγούδια του Γ΄ Ράιχ. Μας μεγάλωναν με σκοπό να γίνουμε η νεοναζιστική ελίτ.

Στο βιβλίο σου, γράφεις ότι η κατασκήνωση παρακολουθούνταν από την Αστυνομία. Παρενέβη ποτέ;Οι μυστικές υπηρεσίες πάντα βρίσκονταν κάπου έξω από την κατασκήνωση, όμως δεν μπήκαν ποτέ μέσα. Στην κατασκήνωση, μας έλεγαν ότι η Αστυνομία ήταν εχθρός μας. Ένα βράδυ, μας είπαν ότι η Αστυνομία είχε κάνει έφοδο στην κατασκήνωση και μας είπαν να τρέξουμε στο δάσος. Όταν φτάσαμε σε ένα ξέφωτο, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν υπήρχαν πουθενά αστυνομικοί. Το μόνο που είδαμε ήταν μια γουρουνοκεφαλή καρφωμένη σε ένα ξύλο. Νομίζω ότι αυτό ήταν μια άσκηση, όμως δεν έχω ιδέα ποιος ακριβώς ήταν ο σκοπός της.

Πώς μπορούσε να γίνει κάποιος μέλος του HDJ;Σου έκαναν πρόταση, μόνο αν ο αρχηγός της οργάνωσης θεωρούσε ότι είσαι άξιος. Τα μέλη αποτελούνταν κατά βάση από παιδιά που προέρχονταν από οικογένειες ακαδημαϊκών και μεγαλοαστών και όχι τόσο από άλλες κοινωνικές ομάδες.

Οι νεοναζί με τα ξυρισμένα κεφάλια και τις Doc Martens είναι απλώς ένα κλισέ;Στη δεκαετία του 1990, οι ακροδεξιοί συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να κατασκευάσουν μια νέα εικόνα που να προσελκύει τις νέες γενιές. Σήμερα, υπάρχουν νεοναζί με hipster μούσια. Όμως φοράνε συγκεκριμένες μάρκες και κονκάρδες, για να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλo.

Πόσα πράγματα γνωρίζουν οι νεοναζί για την πολιτική;Αν επιχειρήσεις να κάνεις μια συζήτηση για περίπλοκα πολιτικά ζητήματα, θα καταλάβεις γρήγορα ότι οι γνώσεις τους είναι πολύ περιορισμένες. Κυρίως επαναλαμβάνουν φράσεις που έχουν δανειστεί από βιβλία που έχουν αποστηθίσει. Δεν καταλαβαίνουν πραγματικά τι λένε.

Εσύ μεγάλωσες σε ένα αυστηρό, ακροδεξιό οικογενειακό περιβάλλον. Πώς όμως μπαίνουν στον χώρο άλλοι έφηβοι;Βασικά, είναι πολύ σπάνιο να έρθει κάποιος σε επαφή με τον χώρο μέσω της οικογένειάς του. Οι περισσότεροι είναι γύρω στα 15 ή 16 όταν μπαίνουν στον χώρο και συχνά είναι μια μορφή επανάστασης για αυτούς. Η ιδεολογία είναι πολύ απλή, κατανοητή και ευκολοχώνευτη, επομένως είναι πολύ εύκολο να προσηλυτίσεις κάποιον. Πολλά άτομα γίνονται «προσωρινοί ναζί» που τραμπουκίζουν κόσμο για μερικά χρόνια, μέχρι που τελικά ωριμάζουν και αλλάζουν.

Στο βιβλίο σου γράφεις ότι τσακωνόσουν περισσότερο με πανκιά, παρά με αλλοδαπούς. Όλοι οι νεοναζί είναι ρατσιστές;Εξαρτάται από το πού μεγάλωσες. Στην ανατολική Γερμανία, υπάρχουν λιγότεροι μετανάστες και επομένως υπάρχει λιγότερη επαφή και λιγότερες πιθανότητες για συγκρούσεις. Θα βρεις περισσότερους ρατσιστές σε πιο πολυπολιτισμικές πόλεις, όπως το Βερολίνο και το Μόναχο. Ποτέ δεν επιχείρησα να γίνω φίλη με ξένους, όμως δεν ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός μου.

Ποιος ήταν ο εχθρός σου;Η Αστυνομία, οι Αρχές και η Αριστερά. Επίσης, οι Καλοί Σαμαρείτες - άνθρωποι που πάντα θέλουν να φαίνονται καλοί και να κάνουν καλές πράξεις. Άνθρωποι που είναι πάντα θετικοί και πηγαίνουν σε διαδηλώσεις κατά της Δεξιάς.

Εννοείς ότι οι νεοναζί δεν είναι ποτέ θετικοί ή χαρούμενοι;Αν είσαι στον χώρο, φροντίζεις να μη δίνεις την εντύπωση ότι είσαι καλός άνθρωπος. Απορρίπτεις σκόπιμα ανθρώπους και υιοθετείς μια αρνητική στάση για τον κόσμο. Απεχθανόμασταν τους ανθρώπους που είχαν διαφορετικές απόψεις από τις δικές μας. Δεν ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενη εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Προσωπικά, ήμουν πολύ απογοητευμένη.

Το πρώτο σου αγόρι ήταν και αυτός νεοναζί;Ναι. Ήμουν 14 ετών, όταν γνωριστήκαμε. Ήμασταν σε μια συναυλία και είχαμε μεθύσει και οι δύο. Όπως φαντάζεσαι, οι νεοναζί δεν είναι και οι πιο ρομαντικοί άνθρωποι. Μια φορά, ένας τύπος με πλησίασε, για να με ρωτήσει αν ήθελα να δω τη συλλογή που είχε από σβάστικες. Ακόμη και για νεοναζί, ήταν πολύ άθλιο πέσιμο αυτό.

Η άκρα δεξιά κυριαρχείται από άνδρες. Πώς είναι να είσαι μια γυναίκα στον χώρο;Κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο, επειδή η σεξουαλική παρενόχληση είναι αρκετά συχνή. Μερικές φορές, μπορεί απλώς να αγγίξει ένα χέρι το πόδι σου, όμως ξέρω κορίτσια που έχουν πέσει θύματα βιασμού. Ακόμη και όταν γίνεται γνωστή κάποια ιστορία για παρενόχληση, κανείς δεν κάνει τίποτα για να τιμωρήσει αυτούς τους άνδρες. Η συντροφικότητα μεταξύ των ανδρών είναι πολύ πιο σημαντική από την ασφάλεια των γυναικών. Οι περισσότερες γυναίκες προσπαθούν να συμπεριφέρονται σαν άνδρες, υιοθετώντας μια πολύ σκληρή και επιθετική συμπεριφορά.

Εσύ δημιούργησες προβλήματα στον εαυτό σου, όμως τελικά ξέφυγες. Πώς τα κατάφερες;Ήταν μια διαδικασία που πήρε χρόνια. Ξεκίνησα πραγματικά να απορρίπτω την ιδεολογία, όταν γνώρισα τον σύζυγό μου, τον Felix. Συζητούσαμε για πράγματα για τα οποία δεν μιλούσε κανείς: την αντιμετώπιση των γυναικών, τον τρόπο που ζουν οι νεοναζί και τα πράγματα που κάνουν. Εκείνος έμενε στο Ντόρτμουντ τότε και τον είχε απορρίψει η τοπική οργάνωση, επειδή έκανε παρέα με νεοναζί που φλέρταραν με την Αριστερά.

Ναι, αλλά ακόμη και οι πιο αριστεροί νεοναζί εξακολουθούν να είναι πολύ δεξιοί, έτσι δεν είναι; Είναι τόσο εύκολο να γίνεις εχθρός της κοινότητας;Φυσικά, εξακολουθούν να είναι πολύ δεξιοί. Όμως με το που ξεκινήσεις να αμφισβητείς το οτιδήποτε ή με το που κριτικάρεις τον Hitler –ένα τεράστιο ταμπού–, τότε θεωρείσαι προδότης.

Φαντάζομαι δεν ήταν τόσο δύσκολο να υποβάλεις την επίσημη παραίτησή σου από την οργάνωση, όμως πώς κατάφερες να ξεφύγεις από την πλύση εγκεφάλου που είχες υποστεί τόσα χρόνια;Χρειάστηκε να κάνω μικρά βήματα για τα πάντα. Με το που μου δημιουργήθηκαν αμφιβολίες για την ιδεολογία, ξεκίνησα να ντρέπομαι για όλο αυτό στο οποίο ανήκα. Μετακόμισα με τον Felix στο Μόναχο, όπου ζούσαμε σε μια πολυπολιτισμική περιοχή και οι ξένοι γείτονες που είχαμε ήταν πολύ φιλικοί. Όμως χρειάστηκε να γίνουν πολύ περισσότερα πράγματα, πέρα από το να έρθω σε επαφή με άλλους ανθρώπους, για να ξεφύγω πραγματικά. Για παράδειγμα, ήμουν αρνήτρια του Ολοκαυτώματος για τόσο καιρό, που η άποψη αυτή είχε ριζωθεί βαθιά μέσα μου. Μου πήρε πολύ καιρό, για να μπορέσω να το επεξεργαστώ αυτό και να το δω από μια κριτική σκοπιά.

Πότε έμαθες ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη;Ήμουν γύρω στα 19. Αναγκάστηκα να επανεξετάσω πλήρως την Ιστορία και να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι έκανα ένα τεράστιο λάθος. Ήταν το τελευταίο ψήγμα ναζιστικής ιδεολογίας που είχε μείνει μέσα μου.

Γιατί δεν φεύγουν περισσότερα άτομα;Επειδή το να απομακρύνεσαι από τον χώρο σημαίνει ότι αμφισβητείς τον εαυτό σου και όλα όσα έχεις κάνει. Έχεις ενστερνιστεί σε τέτοιο βαθμό την ιδεολογία, που πλέον καθορίζει το ποιος είσαι. Πολλά άτομα πιστεύουν ότι δεν θα μπορέσουν να επιστρέψουν στην κοινωνία και να γίνουν αποδεκτά ή ακόμη και να δεχθούν βοήθεια. Πρέπει να ξεκινήσεις μια νέα ζωή, πράγμα που εννοείται ότι είναι πολύ δύσκολο.

Περιμένεις να σε εκδικηθεί ο χώρος;Ναι, όμως αυτό είναι μια φυσική συνέπεια της αποχώρησης. Πρόσφατα, κάποιος ψέκασε μια τεράστια σβάστικα και τη λέξη «Ερχόμαστε» στον τοίχο ενός σιδηροδρομικού σταθμού δίπλα στο σπίτι μας.

Πιστεύεις ότι έχεις ενσωματωθεί πλέον στην κοινωνία;Ο γιος μου γεννήθηκε πριν από σχεδόν έξι μήνες και μόλις πέρασα ένα μάθημα που θα μου επιτρέψει να γίνω δασκάλα. Ειλικρινά, έχω αμφιβολίες για το κατά πόσο πρέπει να ακολουθήσω αυτό το μονοπάτι επαγγελματικά, δεδομένου του παρελθόντος μου. Όμως ξέρω επίσης ότι δεν είμαι ο πατέρας μου και έχω εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για την ανατροφή των παιδιών. Όλα αυτά με κάνουν να νιώθω ότι επιτέλους «αποφοίτησα» και μπορώ να γίνω μέλος της κοινωνίας πλέον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου